حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ عَبْدِ الْعَزِيزِ بْنِ رُفَيْعٍ، عَنْ تَمِيمِ بْنِ طَرَفَةَ، عَنْ عَدِيِّ بْنِ حَاتِمٍ، أَنَّ رَجُلاً، خَطَبَ عِنْدَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ مَنْ يُطِعِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ فَقَدْ رَشِدَ وَمَنْ يَعْصِهِمَا فَقَدْ غَوَى . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " بِئْسَ الْخَطِيبُ أَنْتَ . قُلْ وَمَنْ يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ " . قَالَ ابْنُ نُمَيْرٍ فَقَدْ غَوِيَ .
Адий ибн Ҳотим (ривоят қилди)ки: Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдида хутба қилди ва: «Кимки Аллаҳга ва Расулига итоат қилса, тўғри йўл топди; кимки уларга (икковига) осий бўлса, адашди» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Сен нақадар ёмон хатиб (нотиқ)сан! ‹Кимки Аллаҳга ва Расулига осий бўлса› де» деди. Ибн Нумайр: «адашди (ғавия)» деди.
حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَإِسْحَاقُ الْحَنْظَلِيُّ جَمِيعًا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - قَالَ قُتَيْبَةُ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، - عَنْ عَمْرٍو، سَمِعَ عَطَاءً، يُخْبِرُ عَنْ صَفْوَانَ بْنِ، يَعْلَى عَنْ أَبِيهِ، أَنَّهُ سَمِعَ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم يَقْرَأُ عَلَى الْمِنْبَرِ { وَنَادَوْا يَا مَالِكُ}
Сафвон ибн Яъло отасидан (ривоят қилди)ки: У Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни минбарда ‹Ва надав ё Малик (Улар: «Эй Молик (дўзах қоровули)!» деб нидо қилдилар)›ни ўқиётган ҳолда эшитди.
وَحَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ عَبْدِ الرَّحْمَنِ الدَّارِمِيُّ، أَخْبَرَنَا يَحْيَى بْنُ حَسَّانَ، حَدَّثَنَا سُلَيْمَانُ، بْنُ بِلاَلٍ عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، عَنْ أُخْتٍ، لِعَمْرَةَ قَالَتْ أَخَذْتُ { ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ} مِنْ فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْجُمُعَةِ وَهُوَ يَقْرَأُ بِهَا عَلَى الْمِنْبَرِ فِي كُلِّ جُمُعَةٍ .
Амранинг синглиси айтди: Мен ‹Қоф. Вал-қуръанил-мажид› (сураси)ни Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг оғзидан олдим (ёдлади м) — у жума куни уни минбарда ҳар жума ўқир эди.
وَحَدَّثَنِيهِ أَبُو الطَّاهِرِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ وَهْبٍ، عَنْ يَحْيَى بْنِ أَيُّوبَ، عَنْ يَحْيَى بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ أُخْتٍ، لِعَمْرَةَ بِنْتِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ كَانَتْ أَكْبَرَ مِنْهَا . بِمِثْلِ حَدِيثِ سُلَيْمَانَ بْنِ بِلاَلٍ .
(Бу ҳадис) бизга Амрадан, Амра бинти Абдурраҳмоннинг синглиси — ундан каттароқ эди — дан, Сулаймон ибн Билол ҳадиси мислида (ривоят қилинди).
حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ بَشَّارٍ، حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ خُبَيْبٍ، عَنْ عَبْدِ، اللَّهِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ مَعْنٍ عَنْ بِنْتٍ لِحَارِثَةَ بْنِ النُّعْمَانِ، قَالَتْ مَا حَفِظْتُ { ق} إِلاَّ مِنْ فِي رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ بِهَا كُلَّ جُمُعَةٍ . قَالَتْ وَكَانَ تَنُّورُنَا وَتَنُّورُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاحِدًا .
Ҳориса ибн ан-Нуъмоннинг бир қизи айтди: Мен ‹Қоф›ни фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг оғзидан(гина) ёдлади м — у уни ҳар жума хутба қилар эди. У: «Бизнинг тандиримиз билан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг тандири битта (ёнма-ён) эди» деди.
وَحَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، حَدَّثَنَا يَعْقُوبُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ بْنِ سَعْدٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، عَنْ مُحَمَّدِ، بْنِ إِسْحَاقَ قَالَ حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ أَبِي بَكْرِ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ حَزْمٍ الأَنْصَارِيُّ، عَنْ يَحْيَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَعْدِ بْنِ زُرَارَةَ، عَنْ أُمِّ هِشَامٍ بِنْتِ حَارِثَةَ بْنِ النُّعْمَانِ، قَالَتْ لَقَدْ كَانَ تَنُّورُنَا وَتَنُّورُ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم وَاحِدًا سَنَتَيْنِ أَوْ سَنَةً وَبَعْضَ سَنَةٍ وَمَا أَخَذْتُ { ق وَالْقُرْآنِ الْمَجِيدِ} إِلاَّ عَنْ لِسَانِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقْرَؤُهَا كُلَّ يَوْمِ جُمُعَةٍ عَلَى الْمِنْبَرِ إِذَا خَطَبَ النَّاسَ .
Умму Ҳишом бинти Ҳориса ибн ан-Нуъмон айтди: Ростдан бизнинг тандиримиз билан Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг тандири икки йил — ёки бир йил-у бир йилнинг бир қисми — битта (ёнма-ён) эди; ва мен ‹Қоф. Вал-қуръанил-мажид›ни фақат Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг тилидан(гина) олдим (ёдлади м) — у уни ҳар жума куни минбарда, одамларга хутба қилганида, ўқир эди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ عُمَارَةَ، بْنِ رُؤَيْبَةَ قَالَ رَأَى بِشْرَ بْنَ مَرْوَانَ عَلَى الْمِنْبَرِ رَافِعًا يَدَيْهِ فَقَالَ قَبَّحَ اللَّهُ هَاتَيْنِ الْيَدَيْنِ لَقَدْ رَأَيْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم مَا يَزِيدُ عَلَى أَنْ يَقُولَ بِيَدِهِ هَكَذَا . وَأَشَارَ بِإِصْبَعِهِ الْمُسَبِّحَةِ .
Умора ибн Рувайба айтди: У Бишр ибн Марвонни минбарда қўлларини кўтарган ҳолда кўрди ва: «Аллаҳ бу икки қўлни хунук қилсин! Ростдан мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни қўли билан — шундай(гина) қилишдан ортиқ қилмаган ҳолда — кўрдим» деди ва кўрсаткич (мусаббиҳа) бармоғи билан ишора қилди.
وَحَدَّثَنَاهُ قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ حُصَيْنِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، قَالَ رَأَيْتُ بِشْرَ بْنَ مَرْوَانَ يَوْمَ جُمُعَةٍ يَرْفَعُ يَدَيْهِ . فَقَالَ عُمَارَةُ بْنُ رُؤَيْبَةَ . فَذَكَرَ نَحْوَهُ .
Ҳусайн ибн Абдурраҳмон айтди: Мен Бишр ибн Марвонни жума куни қўлларини кўтарган ҳолда кўрдим. Бас Умора ибн Рувайба (гапирди) — кейин шунга ўхшашни зикр қилди.
حَدَّثَنَا حَسَنُ بْنُ الرَّبِيعِ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ قَالاَ حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، قَالَ كُنْتُ أُصَلِّي مَعَ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَكَانَتْ صَلاَتُهُ قَصْدًا وَخُطْبَتُهُ قَصْدًا .
Жобир ибн Самура айтди: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намоз ўқир эдим; унинг намози ўртача (меъёрида), хутбаси (ҳам) ўртача эди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَابْنُ، نُمَيْرٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ بِشْرٍ، حَدَّثَنَا زَكَرِيَّاءُ، حَدَّثَنِي سِمَاكُ بْنُ حَرْبٍ، عَنْ جَابِرِ بْنِ سَمُرَةَ، قَالَ كُنْتُ أُصَلِّي مَعَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم الصَّلَوَاتِ فَكَانَتْ صَلاَتُهُ قَصْدًا وَخُطْبَتُهُ قَصْدًا . وَفِي رِوَايَةِ أَبِي بَكْرٍ زَكَرِيَّاءُ عَنْ سِمَاكٍ
Жобир ибн Самура айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) билан намозларни ўқир эдим; унинг намози ўртача, хутбаси (ҳам) ўртача эди. Абу Бакр ривоятида: Закариё, Симокдан.
وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا عَبْدُ الْوَهَّابِ بْنُ عَبْدِ الْمَجِيدِ، عَنْ جَعْفَرِ بْنِ مُحَمَّدٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذَا خَطَبَ احْمَرَّتْ عَيْنَاهُ وَعَلاَ صَوْتُهُ وَاشْتَدَّ غَضَبُهُ حَتَّى كَأَنَّهُ مُنْذِرُ جَيْشٍ يَقُولُ " صَبَّحَكُمْ وَمَسَّاكُمْ " . وَيَقُولُ " بُعِثْتُ أَنَا وَالسَّاعَةَ كَهَاتَيْنِ " . وَيَقْرُنُ بَيْنَ إِصْبَعَيْهِ السَّبَّابَةِ وَالْوُسْطَى وَيَقُولُ " أَمَّا بَعْدُ فَإِنَّ خَيْرَ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ وَخَيْرُ الْهُدَى هُدَى مُحَمَّدٍ وَشَرُّ الأُمُورِ مُحْدَثَاتُهَا وَكُلُّ بِدْعَةٍ ضَلاَلَةٌ " . ثُمَّ يَقُولُ " أَنَا أَوْلَى بِكُلِّ مُؤْمِنٍ مِنْ نَفْسِهِ مَنْ تَرَكَ مَالاً فَلأَهْلِهِ وَمَنْ تَرَكَ دَيْنًا أَوْ ضَيَاعًا فَإِلَىَّ وَعَلَىَّ " .
Жобир ибн Абдуллаҳ айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) хутба қилса, кўзлари қизарар, овози кўтарилар ва ғазаби кучаяр эди — гўё у: «(Душман) сизга эрталаб ёки кечқурун (ҳужум билан) етиб келди» деуотган қўшин огоҳлантирувчисидек. Ва: «Мен ва қиёмат — мана шу икки(бармоқ)дек (яқин) қилиб жўнатилдик» дер ва кўрсаткич (саббаба) ва ўрта бармоқларини жуфтлаб (ёнма-ён қўйиб) кўрсатар эди. Ва: «Аммо баъд: албатта энг яхши сўз — Аллаҳнинг Китоби; энг яхши йўл (ҳидоят) — Муҳаммаднинг йўли; ишларнинг энг ёмони — (динда) янги пайдо қилинганлари; ва ҳар бир бидъат — залолат(адашиш)дир» дер эди. Кейин: «Мен ҳар бир мўминга ўзидан кўра ҳақлироқман; кимки мол қолдирса, у аҳлиники; кимки қарз ёки зое (оилани, бола-чақани) қолдирса, у — менга (келади) ва мен устимга (лозим)дир» дер эди.
وَحَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا خَالِدُ بْنُ مَخْلَدٍ، حَدَّثَنِي سُلَيْمَانُ بْنُ بِلاَلٍ، حَدَّثَنِي جَعْفَرُ، بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِيهِ، قَالَ سَمِعْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ، يَقُولُ كَانَتْ خُطْبَةُ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ الْجُمُعَةِ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيُثْنِي عَلَيْهِ ثُمَّ يَقُولُ عَلَى إِثْرِ ذَلِكَ وَقَدْ عَلاَ صَوْتُهُ . ثُمَّ سَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِهِ .
Жаъфар ибн Муҳаммад отасидан айтди: Мен Жобир ибн Абдуллаҳни: «Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг жума куни хутбаси (шундай эди): Аллаҳга ҳамд айтар, унга сано айтар, кейин шундан кейин — овози кўтарилган ҳолда — дер эди» деб айтаётган ҳолда эшитдим. Кейин ҳадисни худди шу мислида келтирди.
وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ جَعْفَرٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ جَابِرٍ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَخْطُبُ النَّاسَ يَحْمَدُ اللَّهَ وَيُثْنِي عَلَيْهِ بِمَا هُوَ أَهْلُهُ ثُمَّ يَقُولُ " مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَخَيْرُ الْحَدِيثِ كِتَابُ اللَّهِ " . ثُمَّ سَاقَ الْحَدِيثَ بِمِثْلِ حَدِيثِ الثَّقَفِيِّ .
Жобир айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) одамларга хутба қилар, Аллаҳга ҳамд айтар ва унга — Ўзига лойиқ (сифат)лар билан сано айтар, кейин: «Кимни Аллаҳ ҳидоят қилса, уни адаштирувчи йўқ; кимни адаштирса, уни ҳидоят қилувчи йўқ; энг яхши сўз — Аллаҳнинг Китоби» дер эди — кейин ҳадисни Сақафий ҳадиси мислида келтирди.
وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ الأَعْلَى، - قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنِي عَبْدُ الأَعْلَى، وَهُوَ أَبُو هَمَّامٍ - حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ ضِمَادًا، قَدِمَ مَكَّةَ وَكَانَ مِنْ أَزْدِ شَنُوءَةَ وَكَانَ يَرْقِي مِنْ هَذِهِ الرِّيحِ فَسَمِعَ سُفَهَاءَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ يَقُولُونَ إِنَّ مُحَمَّدًا مَجْنُونٌ . فَقَالَ لَوْ أَنِّي رَأَيْتُ هَذَا الرَّجُلَ لَعَلَّ اللَّهَ يَشْفِيهِ عَلَى يَدَىَّ - قَالَ - فَلَقِيَهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنِّي أَرْقِي مِنْ هَذِهِ الرِّيحِ وَإِنَّ اللَّهَ يَشْفِي عَلَى يَدِي مَنْ شَاءَ فَهَلْ لَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْحَمْدَ لِلَّهِ نَحْمَدُهُ وَنَسْتَعِينُهُ مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ أَمَّا بَعْدُ " . قَالَ فَقَالَ أَعِدْ عَلَىَّ كَلِمَاتِكَ هَؤُلاَءِ . فَأَعَادَهُنَّ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثَ مَرَّاتٍ - قَالَ - فَقَالَ لَقَدْ سَمِعْتُ قَوْلَ الْكَهَنَةِ وَقَوْلَ السَّحَرَةِ وَقَوْلَ الشُّعَرَاءِ فَمَا سَمِعْتُ مِثْلَ كَلِمَاتِكَ هَؤُلاَءِ وَلَقَدْ بَلَغْنَ نَاعُوسَ الْبَحْرِ - قَالَ - فَقَالَ هَاتِ يَدَكَ أُبَايِعْكَ عَلَى الإِسْلاَمِ - قَالَ - فَبَايَعَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَعَلَى قَوْمِكَ " . قَالَ وَعَلَى قَوْمِي - قَالَ - فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً فَمَرُّوا بِقَوْمِهِ فَقَالَ صَاحِبُ السَّرِيَّةِ لِلْجَيْشِ هَلْ أَصَبْتُمْ مِنْ هَؤُلاَءِ شَيْئًا فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَصَبْتُ مِنْهُمْ مِطْهَرَةً . فَقَالَ رُدُّوهَا فَإِنَّ هَؤُلاَءِ قَوْمُ ضِمَادٍ .
Ибн Аббос (ривоят қилди)ки: Зимод Маккага келди — у Азд Шануа (қабиласи)дан эди ва шу шамол (жин/ақлсизлик)дан руқя (афсун) қилар эди. Бас у Макка аҳлидан аҳмоқларни: «Албатта Муҳаммад — мажнун» деб айтаётган ҳолда эшитди. У: «Кошки мен бу кишини кўрсам — эҳтимол Аллаҳ уни менинг қўлимда (афсуним билан) шифоласа» деди. Бас уни учратди ва: «Эй Муҳаммад, мен шу шамол(касал)дан руқя қиламан; албатта Аллаҳ хоҳлаган кишини менинг қўлимда шифолайди; сенга (эҳтиёж) борми?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта ҳамд Аллаҳга; Унга ҳамд айтамиз ва Ундан ёрдам сўраймиз; кимни Аллаҳ ҳидоят қилса, уни адаштирувчи йўқ; кимни адаштирса, уни ҳидоят қилувчи йўқ; ва гувоҳлик бераманки, ягона, шериги йўқ Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Муҳаммад Унинг бандаси ва Расулидир. Аммо баъд» деди. У: «Бу сўзларингни менга қайтараб бер» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни унга уч марта қайтарди. У: «Мен коҳинлар сўзини, сеҳргарлар сўзини, шоирлар сўзини эшитган эдим; аммо мана шу сўзларинг мислини эшитмадим; ростдан улар денгизнинг тубига (қаърига) етди (жуда чуқур)» деди. У: «Қўлингни келтир — сени Ислом устида байъат қилай» деди; бас унга байъат қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ва қавминг устига (ҳам)» деди. У: «Ва қавмим устига (ҳам)» деди. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир сария (қўшин) жўнатди; улар унинг қавмидан ўтди; бас сария бошлиғи қўшинга: «Булардан бирор нарса олдингизми (ғанимат)?» деди. Қавмдан бир киши: «Мен улардан бир таҳорат идиши (митҳара) олдим» деди. У: «Уни қайтаринг; чунки булар Зимоднинг қавми» деди.
حَدَّثَنِي سُرَيْجُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّحْمَنِ بْنُ عَبْدِ الْمَلِكِ بْنِ أَبْجَرَ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ وَاصِلِ بْنِ حَيَّانَ، قَالَ قَالَ أَبُو وَائِلٍ خَطَبَنَا عَمَّارٌ فَأَوْجَزَ وَأَبْلَغَ فَلَمَّا نَزَلَ قُلْنَا يَا أَبَا الْيَقْظَانِ لَقَدْ أَبْلَغْتَ وَأَوْجَزْتَ فَلَوْ كُنْتَ تَنَفَّسْتَ . فَقَالَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " إِنَّ طُولَ صَلاَةِ الرَّجُلِ وَقِصَرَ خُطْبَتِهِ مَئِنَّةٌ مِنْ فِقْهِهِ فَأَطِيلُوا الصَّلاَةَ وَاقْصُرُوا الْخُطْبَةَ وَإِنَّ مِنَ الْبَيَانِ سِحْرًا " .
Абу Воил айтди: Аммор бизга хутба қилди — уни қисқа қилди ва (маъносини) етказди (балоғатли қилди). (Минбардан) тушганида, биз: «Эй Абуляқзон, ростдан етказдинг ва қисқа қилдинг; кошки бироз чўзсанг (нафас олса нг) эди» дедик. У: «Албатта мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Кишининг намози узунлиги ва хутбаси қисқалиги — унинг фиқҳидан (дин билимидан) бир белгидир; бас намозни узайтиринг ва хутбани қисқартиринг; ва албатта баёнда сеҳр (таъсир) бордир› деб айтаётган ҳолда эшитдим» деди.