وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، كِلاَهُمَا عَنْ عَبْدِ الأَعْلَى، - قَالَ ابْنُ الْمُثَنَّى حَدَّثَنِي عَبْدُ الأَعْلَى، وَهُوَ أَبُو هَمَّامٍ - حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ سَعِيدٍ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ ضِمَادًا، قَدِمَ مَكَّةَ وَكَانَ مِنْ أَزْدِ شَنُوءَةَ وَكَانَ يَرْقِي مِنْ هَذِهِ الرِّيحِ فَسَمِعَ سُفَهَاءَ مِنْ أَهْلِ مَكَّةَ يَقُولُونَ إِنَّ مُحَمَّدًا مَجْنُونٌ . فَقَالَ لَوْ أَنِّي رَأَيْتُ هَذَا الرَّجُلَ لَعَلَّ اللَّهَ يَشْفِيهِ عَلَى يَدَىَّ - قَالَ - فَلَقِيَهُ فَقَالَ يَا مُحَمَّدُ إِنِّي أَرْقِي مِنْ هَذِهِ الرِّيحِ وَإِنَّ اللَّهَ يَشْفِي عَلَى يَدِي مَنْ شَاءَ فَهَلْ لَكَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ الْحَمْدَ لِلَّهِ نَحْمَدُهُ وَنَسْتَعِينُهُ مَنْ يَهْدِهِ اللَّهُ فَلاَ مُضِلَّ لَهُ وَمَنْ يُضْلِلْ فَلاَ هَادِيَ لَهُ وَأَشْهَدُ أَنْ لاَ إِلَهَ إِلاَّ اللَّهُ وَحْدَهُ لاَ شَرِيكَ لَهُ وَأَنَّ مُحَمَّدًا عَبْدُهُ وَرَسُولُهُ أَمَّا بَعْدُ " . قَالَ فَقَالَ أَعِدْ عَلَىَّ كَلِمَاتِكَ هَؤُلاَءِ . فَأَعَادَهُنَّ عَلَيْهِ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثَلاَثَ مَرَّاتٍ - قَالَ - فَقَالَ لَقَدْ سَمِعْتُ قَوْلَ الْكَهَنَةِ وَقَوْلَ السَّحَرَةِ وَقَوْلَ الشُّعَرَاءِ فَمَا سَمِعْتُ مِثْلَ كَلِمَاتِكَ هَؤُلاَءِ وَلَقَدْ بَلَغْنَ نَاعُوسَ الْبَحْرِ - قَالَ - فَقَالَ هَاتِ يَدَكَ أُبَايِعْكَ عَلَى الإِسْلاَمِ - قَالَ - فَبَايَعَهُ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " وَعَلَى قَوْمِكَ " . قَالَ وَعَلَى قَوْمِي - قَالَ - فَبَعَثَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم سَرِيَّةً فَمَرُّوا بِقَوْمِهِ فَقَالَ صَاحِبُ السَّرِيَّةِ لِلْجَيْشِ هَلْ أَصَبْتُمْ مِنْ هَؤُلاَءِ شَيْئًا فَقَالَ رَجُلٌ مِنَ الْقَوْمِ أَصَبْتُ مِنْهُمْ مِطْهَرَةً . فَقَالَ رُدُّوهَا فَإِنَّ هَؤُلاَءِ قَوْمُ ضِمَادٍ .
Ибн Аббос (ривоят қилди)ки: Зимод Маккага келди — у Азд Шануа (қабиласи)дан эди ва шу шамол (жин/ақлсизлик)дан руқя (афсун) қилар эди. Бас у Макка аҳлидан аҳмоқларни: «Албатта Муҳаммад — мажнун» деб айтаётган ҳолда эшитди. У: «Кошки мен бу кишини кўрсам — эҳтимол Аллаҳ уни менинг қўлимда (афсуним билан) шифоласа» деди. Бас уни учратди ва: «Эй Муҳаммад, мен шу шамол(касал)дан руқя қиламан; албатта Аллаҳ хоҳлаган кишини менинг қўлимда шифолайди; сенга (эҳтиёж) борми?» деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Албатта ҳамд Аллаҳга; Унга ҳамд айтамиз ва Ундан ёрдам сўраймиз; кимни Аллаҳ ҳидоят қилса, уни адаштирувчи йўқ; кимни адаштирса, уни ҳидоят қилувчи йўқ; ва гувоҳлик бераманки, ягона, шериги йўқ Аллаҳдан ўзга илоҳ йўқ ва Муҳаммад Унинг бандаси ва Расулидир. Аммо баъд» деди. У: «Бу сўзларингни менга қайтараб бер» деди. Бас Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларни унга уч марта қайтарди. У: «Мен коҳинлар сўзини, сеҳргарлар сўзини, шоирлар сўзини эшитган эдим; аммо мана шу сўзларинг мислини эшитмадим; ростдан улар денгизнинг тубига (қаърига) етди (жуда чуқур)» деди. У: «Қўлингни келтир — сени Ислом устида байъат қилай» деди; бас унга байъат қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ва қавминг устига (ҳам)» деди. У: «Ва қавмим устига (ҳам)» деди. Кейин Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бир сария (қўшин) жўнатди; улар унинг қавмидан ўтди; бас сария бошлиғи қўшинга: «Булардан бирор нарса олдингизми (ғанимат)?» деди. Қавмдан бир киши: «Мен улардан бир таҳорат идиши (митҳара) олдим» деди. У: «Уни қайтаринг; чунки булар Зимоднинг қавми» деди.