وَحَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى بْنُ عَبْدِ الأَعْلَى، عَنِ الْجُرَيْرِيِّ، عَنْ حَيَّانَ بْنِ عُمَيْرٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ سَمُرَةَ، - وَكَانَ مِنْ أَصْحَابِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم - قَالَ كُنْتُ أَرْتَمِي بِأَسْهُمٍ لِي بِالْمَدِينَةِ فِي حَيَاةِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم إِذْ كَسَفَتِ الشَّمْسُ فَنَبَذْتُهَا فَقُلْتُ وَاللَّهِ لأَنْظُرَنَّ إِلَى مَا حَدَثَ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فِي كُسُوفِ الشَّمْسِ قَالَ فَأَتَيْتُهُ وَهُوَ قَائِمٌ فِي الصَّلاَةِ رَافِعٌ يَدَيْهِ فَجَعَلَ يُسَبِّحُ وَيَحْمَدُ وَيُهَلِّلُ وَيُكَبِّرُ وَيَدْعُو حَتَّى حُسِرَ عَنْهَا . قَالَ فَلَمَّا حُسِرَ عَنْهَا قَرَأَ سُورَتَيْنِ وَصَلَّى رَكْعَتَيْنِ .
Абдурраҳмон ибн Самура — у Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг саҳобаларидан эди — айтди: Мен Мадинада Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳаётида ўзимнинг ўқларимни отиб турган эдим, шу пайт қуёш тутилди; бас мен уларни ташлаб: «Аллаҳга қасам, қуёш тутилишида Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га нима содир бўлишини албатта кўраман» дедим. Бас унинг олдига келдим — у намозда тикка турган, қўлларини кўтарган ҳолда тасбиҳ айтар, ҳамд айтар, таҳлил айтар, такбир айтар ва дуо қилар эди, то ундан (парда) очилгунга қадар. (Ровий:) Ундан очилганида, икки сура ўқиди ва икки ракат ўқиди.