2301-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Закот китоби
وَحَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا أَبُو مُعَاوِيَةَ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنِ الْمَعْرُورِ، عَنْ أَبِي ذَرٍّ، قَالَ انْتَهَيْتُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَهُوَ جَالِسٌ فِي ظِلِّ الْكَعْبَةِ . فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ وَكِيعٍ غَيْرَ أَنَّهُ قَالَ " وَالَّذِي نَفْسِي بِيَدِهِ مَا عَلَى الأَرْضِ رَجُلٌ يَمُوتُ فَيَدَعُ إِبِلاً أَوْ بَقَرًا أَوْ غَنَمًا لَمْ يُؤَدِّ زَكَاتَهَا " .
Абу Зарр айтди: Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га — у Каъба соясида ўтирган ҳолда — етиб келдим. (Ровий) Вакиъ ҳадиси мислини зикр қилди; фақат у: «Жоним қўлида бўлган Зотга қасам, ер юзида — туя, сигир ёки қўй қолдириб, унинг закотини адо этмаган ҳолда ўлган — ҳеч бир киши йўқки...» деди.