2354-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Закот китоби
وَحَدَّثَنِي زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنِ الأَعْمَشِ، عَنْ مُوسَى بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ، يَزِيدَ وَأَبِي الضُّحَى عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ هِلاَلٍ الْعَبْسِيِّ، عَنْ جَرِيرِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، قَالَ جَاءَ نَاسٌ مِنَ الأَعْرَابِ إِلَى رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَيْهِمُ الصُّوفُ فَرَأَى سُوءَ حَالِهِمْ . قَدْ أَصَابَتْهُمْ حَاجَةٌ . فَذَكَرَ بِمَعْنَى حَدِيثِهِمْ .
Жарир ибн Абдуллаҳ айтди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га Аъробийлардан (саҳройилардан) бир неча киши — устларида жун (кийим) бўлган ҳолда — келди; бас у уларнинг ёмон аҳволини кўрди — уларга муҳтожлик (фақирлик) етган эди. Ва (ровий) уларнинг ҳадиси маъносида зикр қилди.