2678-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Рўза китоби
حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا إِسْمَاعِيلُ، - يَعْنِي ابْنَ عُلَيَّةَ - عَنْ خَالِدٍ الْحَذَّاءِ، حَدَّثَنِي أَبُو قِلاَبَةَ، عَنْ أَبِي الْمَلِيحِ، عَنْ نُبَيْشَةَ، قَالَ خَالِدٌ فَلَقِيتُ أَبَا الْمَلِيحِ فَسَأَلْتُهُ فَحَدَّثَنِي بِهِ، فَذَكَرَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم بِمِثْلِ حَدِيثِ هُشَيْمٍ وَزَادَ فِيهِ " وَذِكْرٍ لِلَّهِ " .
Холид айтди: Бас мен Абул-Малиҳни учратдим ва ундан сўрадим; у менга уни сўзлади ва Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан — Ҳушаймнинг ҳадиси мисли(ни) зикр қилди ва унга: «ва Аллаҳни зикр қилиш (кунларидир)» (сўзларини) қўшди.