وَحَدَّثَنِيهِ مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي يَحْيَى، بْنُ سَعِيدٍ بِهَذَا الإِسْنَادِ وَقَالَ فَظَنَنْتُ أَنَّ ذَلِكَ لِمَكَانِهَا مِنَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . يَحْيَى يَقُولُهُ .
(Бу ҳадис) Яҳё ибн Саъид(дан) шу иснодда (ривоят қилинди); у: «Бас мен буни — унинг (Оишанинг) Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ҳузуридаги ўрни (мақоми) сабабли деб — ўйлади м» деди. Буни Яҳё айтар эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
ки), у деди: мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни ёстиққа суянган ҳолда кўрдим. Бу ҳадис саҳиҳдир.
Ва бу — Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг (ёнида бўлиш) ўрни (мақоми) сабабли эди
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — боши менинг тиззамда, мен ҳайз(ли) ҳолда — Қуръан ўқир эди.
Мен Оишага (сўрадим) — кейин Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан шу мислини зикр қилди.
Мен Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни — шу мислида — айтаётган ҳолда эшитдим.
Гўё мен ҳозир ҳам Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг соч ажримидаги (фарқидаги) атир йилтирашига қараб тургандекман — у киши муҳрим (ҳолатда) эдилар.