وَحَدَّثَنِي أَحْمَدُ بْنُ عُمَرَ الْوَكِيعِيُّ، حَدَّثَنَا حُسَيْنُ بْنُ عَلِيٍّ، عَنْ زَائِدَةَ، عَنْ سُلَيْمَانَ، عَنْ مُسْلِمٍ الْبَطِينِ، عَنْ سَعِيدِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، - رضى الله عنهما - قَالَ جَاءَ رَجُلٌ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ أُمِّي مَاتَتْ وَعَلَيْهَا صَوْمُ شَهْرٍ أَفَأَقْضِيهِ عَنْهَا فَقَالَ " لَوْ كَانَ عَلَى أُمِّكَ دَيْنٌ أَكُنْتَ قَاضِيَهُ عَنْهَا " . قَالَ نَعَمْ . قَالَ " فَدَيْنُ اللَّهِ أَحَقُّ أَنْ يُقْضَى " . قَالَ سُلَيْمَانُ فَقَالَ الْحَكَمُ وَسَلَمَةُ بْنُ كُهَيْلٍ جَمِيعًا وَنَحْنُ جُلُوسٌ حِينَ حَدَّثَ مُسْلِمٌ بِهَذَا الْحَدِيثِ فَقَالاَ سَمِعْنَا مُجَاهِدًا يَذْكُرُ هَذَا عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ.
Ибн Аббос (розияллаҳу анҳумо) айтди: Бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)га келди ва: «Эй Расулуллаҳ, албатта онам вафот этди, унинг зиммасида бир ой рўза(қарзи) бор эди; мен унинг номидан уни қазо қилайми?» деди. Бас у: «Агар онангда қарз бўлса, уни онанг номидан тўлар мидинг?» деди. У: «Ҳа» деди. У: «Аллаҳнинг қарзи тўланишга ҳақлироқдир» деди. Сулаймон айтди: Бас Ҳакам ва Салама ибн Куҳайл — Муслим шу ҳадисни сўзлаётган пайтда биз ўтирган ҳолда — иккови ҳам: «Биз Мужоҳидни буни Ибн Аббосдан зикр қилаётган ҳолда эшитдик» деди.