وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنِ ابْنِ عَوْنٍ، عَنْ مُجَاهِدٍ، عَنْ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ أَبِي لَيْلَى، عَنْ كَعْبِ بْنِ عُجْرَةَ، - رضى الله عنه - قَالَ فِيَّ أُنْزِلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { فَمَنْ كَانَ مِنْكُمْ مَرِيضًا أَوْ بِهِ أَذًى مِنْ رَأْسِهِ فَفِدْيَةٌ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ} قَالَ فَأَتَيْتُهُ فَقَالَ " ادْنُهْ " . فَدَنَوْتُ فَقَالَ " ادْنُهْ " . فَدَنَوْتُ . فَقَالَ صلى الله عليه وسلم " أَيُؤْذِيكَ هَوَامُّكَ " . قَالَ ابْنُ عَوْنٍ وَأَظُنُّهُ قَالَ نَعَمْ . قَالَ فَأَمَرَنِي بِفِدْيَةٍ مِنْ صِيَامٍ أَوْ صَدَقَةٍ أَوْ نُسُكٍ مَا تَيَسَّرَ .
Каъб ибн Ужра (розияллаҳу анҳу) айтди: Менинг ҳақимда шу оят — {Бас сизлардан ким касал бўлса ёки унинг бошида азият (касаллик) бўлса, рўза ёки садақа ёки қурбонликдан фидя (берсин)} — нозил бўлди. (Каъб:) Мен унга келдим; у: «Яқинлаш» деди. Мен яқинлашди м. У: «Яқинлаш» деди. Мен яқинлашди м. Бас у (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Ҳашоратларинг (битларинг) сени азият беряптими?» деди. Ибн Авн: «Ўйлайманки, у: ‹Ҳа› деди» деди. (Каъб:) Бас у менга рўза ёки садақа ёки қурбонликдан — қайси бири осон бўлса — фидя билан буюрди.