حَدَّثَنَا حَامِدُ بْنُ عُمَرَ الْبَكْرَاوِيُّ، وَمُحَمَّدُ بْنُ أَبِي بَكْرٍ الْمُقَدَّمِيُّ، قَالاَ حَدَّثَنَا بِشْرُ، بْنُ الْمُفَضَّلِ حَدَّثَنَا عِمْرَانُ بْنُ مُسْلِمٍ، عَنْ أَبِي رَجَاءٍ، قَالَ قَالَ عِمْرَانُ بْنُ حُصَيْنٍ نَزَلَتْ آيَةُ الْمُتْعَةِ فِي كِتَابِ اللَّهِ - يَعْنِي مُتْعَةَ الْحَجِّ - وَأَمَرَنَا بِهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم ثُمَّ لَمْ تَنْزِلْ آيَةٌ تَنْسَخُ آيَةَ مُتْعَةِ الْحَجِّ وَلَمْ يَنْهَ عَنْهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم حَتَّى مَاتَ . قَالَ رَجُلٌ بِرَأْيِهِ بَعْدُ مَا شَاءَ .
Бизга Ҳомид ибн Умар ал-Бакровий ва Муҳаммад ибн Абу Бакр ал-Муқаддамий ривоят қилиб, иккаласи: бизга Бишр ибн ал-Муфаззал ривоят қилди, бизга Имрон ибн Муслим Абу Ражодан ривоят қилди, дедилар; у деди: Имрон ибн Ҳусайн: «Мутъа ояти Аллаҳнинг Китобида нозил бўлди — яъни ҳаж мутъаси (таматтуъ) — ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) бизни унга буюрди, сўнг ҳаж мутъаси оятини насх қиладиган (бекор қиладиган) оят нозил бўлмади ва Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) вафотигача ундан қайтармади» деди. Бир киши кейинроқ ўз фикри билан хоҳлаганини айтди.