حَدَّثَنِي أَبُو غَسَّانَ الْمِسْمَعِيُّ، حَدَّثَنَا عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا سَعِيدٌ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ سِنَانِ بْنِ سَلَمَةَ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ ذُؤَيْبًا أَبَا قَبِيصَةَ، حَدَّثَهُ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَبْعَثُ مَعَهُ بِالْبُدْنِ ثُمَّ يَقُولُ " إِنْ عَطِبَ مِنْهَا شَىْءٌ فَخَشِيتَ عَلَيْهِ مَوْتًا فَانْحَرْهَا ثُمَّ اغْمِسْ نَعْلَهَا فِي دَمِهَا ثُمَّ اضْرِبْ بِهِ صَفْحَتَهَا وَلاَ تَطْعَمْهَا أَنْتَ وَلاَ أَحَدٌ مِنْ أَهْلِ رُفْقَتِكَ " .
Менга Абу Ғассон ал-Мисмаъий ривоят қилди, бизга Абдул-Аъло ривоят қилди, бизга Саид Қатодадан, у Синон ибн Саламадан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдики, Зуайб Абу Қабиса унга ривоят қилдики, Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) у билан қурбонлик туялари (будн)ни жўнатар ва: «Агар улардан бирор нарса нуқсонланиб қолса-ю, сен унга ўлимдан қўрқсанг, уни наҳр қил, сўнг наълини қонига бот, кейин у билан унинг ён-елкасига ур (белгила); ва ундан на ўзинг, на саёҳат шерикларингдан бирортаси еманг» дерди.