وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا هِشَامٌ، - يَعْنِي ابْنَ سُلَيْمَانَ - الْمَخْزُومِيُّ عَنِ ابْنِ، جُرَيْجٍ بِهَذَا الإِسْنَادِ نَحْوَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ " لاَ يَخْلُوَنَّ رَجُلٌ بِامْرَأَةٍ إِلاَّ وَمَعَهَا ذُو مَحْرَمٍ " .
Ва бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Ҳишом — яъни ибн Сулаймон — ал-Махзумий Ибн Журайждан шу иснод билан унга ўхшаш ривоят қилди ва: «Эркак аёл билан ёлғиз хилватда қолмасин, магар у билан бирга маҳрам бўлса» (жумласини) зикр қилмади.