حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ إِدْرِيسَ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، ح وَحَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَمُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، جَمِيعًا عَنْ عَبْدِ الرَّزَّاقِ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ رَافِعٍ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، قَالَ سَمِعْتُ ابْنَ أَبِي مُلَيْكَةَ، يَقُولُ قَالَ ذَكْوَانُ مَوْلَى عَائِشَةَ سَمِعْتُ عَائِشَةَ، تَقُولُ سَأَلْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَنِ الْجَارِيَةِ يُنْكِحُهَا أَهْلُهَا أَتُسْتَأْمَرُ أَمْ لاَ فَقَالَ لَهَا رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نَعَمْ تُسْتَأْمَرُ " . فَقَالَتْ عَائِشَةُ فَقُلْتُ لَهُ فَإِنَّهَا تَسْتَحْيِي . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " فَذَلِكَ إِذْنُهَا إِذَا هِيَ سَكَتَتْ " .
Бизга Абу Бакр ибн Абу Шайба ривоят қилди, бизга Абдуллаҳ ибн Идрис Ибн Журайждан ривоят қилди; (ҳ) ва бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Муҳаммад ибн Рофиъ иккаласи Абдурраззоқдан — лафз Ибн Рофиъники — ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Ибн Журайж хабар берди, у деди: Мен Ибн Абу Мулайкани шундай деяётганини эшитдим: Оишанинг озоди (мавлоси) Заквон деди: Мен Оишани шундай деяётганини эшитдим: Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан оиласи никоҳлаб берадиган қиз ҳақида — ундан маслаҳат (розилик) сўраладими ёки йўқми — деб сўрадим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Ҳа, ундан маслаҳат сўралади» деди. Оиша: Мен унга: «Аммо у уялади-ку» дедим. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам): «Мана шу — унинг изни: агар у жим турса (изн бергани)» деди.