حَدَّثَنَا سَعِيدُ بْنُ مَنْصُورٍ، وَقُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا مَالِكٌ، ح وَحَدَّثَنَا يَحْيَى، بْنُ يَحْيَى - وَاللَّفْظُ لَهُ - قَالَ قُلْتُ لِمَالِكٍ حَدَّثَكَ عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْفَضْلِ، عَنْ نَافِعِ بْنِ جُبَيْرٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " الأَيِّمُ أَحَقُّ بِنَفْسِهَا مِنْ وَلِيِّهَا وَالْبِكْرُ تُسْتَأْذَنُ فِي نَفْسِهَا وَإِذْنُهَا صُمَاتُهَا " . قَالَ نَعَمْ .
Бизга Саид ибн Мансур ва Қутайба ибн Саид ривоят қилиб, иккаласи: бизга Молик ривоят қилди, дедилар; (ҳ) ва бизга Яҳё ибн Яҳё — лафз уники — ривоят қилди, у деди: Мен Моликка: «Сенга Абдуллаҳ ибн ал-Фазл Нофиъ ибн Жубайрдан, у Ибн Аббосдан ривоят қилдими: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам): ‹Аййим (турмуш кўрган аёл) ўзига вали (ҳомий)сидан кўра ҳақлироқдир; бокирадан эса ўзи ҳақида изн сўралади, унинг изни жим туришидир›, деди?» дедим. У: «Ҳа» деди.