3491-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Никоҳ китоби
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عُبَيْدٍ الْغُبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبُو عَوَانَةَ، عَنْ قَتَادَةَ، عَنْ أَنَسِ بْنِ مَالِكٍ، أَنَّ عَبْدَ الرَّحْمَنِ بْنَ عَوْفٍ، تَزَوَّجَ عَلَى عَهْدِ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم عَلَى وَزْنِ نَوَاةٍ مِنْ ذَهَبٍ . فَقَالَ لَهُ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " أَوْلِمْ وَلَوْ بِشَاةٍ "
Ва бизга Муҳаммад ибн Убайд ал-Ғубарий ривоят қилди, бизга Абу Авона Қатодадан, у Анас ибн Моликдан ривоят қилдики, Абдурраҳмон ибн Авф Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) даврида бир данакча олтин (маҳр) эвазига уйланди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) унга: «Валима бер, ҳатто бир қўй (билан) бўлса ҳам» деди.