حَدَّثَنَا قُتَيْبَةُ بْنُ سَعِيدٍ، وَأَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ وَهَنَّادُ بْنُ السَّرِيِّ وَأَبُو عَاصِمٍ الْحَنَفِيُّ - وَاللَّفْظُ لِقُتَيْبَةَ - قَالُوا حَدَّثَنَا أَبُو الأَحْوَصِ، عَنْ سِمَاكٍ، عَنْ عَلْقَمَةَ بْنِ وَائِلٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ جَاءَ رَجُلٌ مِنْ حَضْرَمَوْتَ وَرَجُلٌ مِنْ كِنْدَةَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ الْحَضْرَمِيُّ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ هَذَا قَدْ غَلَبَنِي عَلَى أَرْضٍ لِي كَانَتْ لأَبِي . فَقَالَ الْكِنْدِيُّ هِيَ أَرْضِي فِي يَدِي أَزْرَعُهَا لَيْسَ لَهُ فِيهَا حَقٌّ . فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لِلْحَضْرَمِيِّ " أَلَكَ بَيِّنَةٌ " . قَالَ لاَ . قَالَ " فَلَكَ يَمِينُهُ " . قَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ إِنَّ الرَّجُلَ فَاجِرٌ لاَ يُبَالِي عَلَى مَا حَلَفَ عَلَيْهِ وَلَيْسَ يَتَوَرَّعُ مِنْ شَىْءٍ . فَقَالَ " لَيْسَ لَكَ مِنْهُ إِلاَّ ذَلِكَ " فَانْطَلَقَ لِيَحْلِفَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا أَدْبَرَ " أَمَا لَئِنْ حَلَفَ عَلَى مَالِهِ لِيَأْكُلَهُ ظُلْمًا لَيَلْقَيَنَّ اللَّهَ وَهُوَ عَنْهُ مُعْرِضٌ " .
Воил (ибн Ҳужр) отасидан айтди: Ҳазрамавтдан бир киши ва Киндадан бир киши Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)нинг олдига келди. Ҳазрамий: "Эй Расулуллаҳ, албатта бу (киши) менга — отамники бўлган бир ерим устида — ғолиб келди (зўрлаб эгаллади)" деди. Киндий: "У — менинг ерим, қўлимда, мен уни экамман; унинг унда ҳақи йўқ" деди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Ҳазрамийга: "Сенда баййина (далил) борми?" деди. У: "Йўқ" деди. У: "Бўлмаса, сенга унинг қасами" деди. У: "Эй Расулуллаҳ, у киши фожир — нимага қасам ичса ҳам парво қилмайди, ҳеч нарсадан ўзини тиймайди" деди. У: "Сенга ундан фақат шу (қасам) бор" деди. У (Киндий) қасам ичгани борди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам), у орқага қайтганида: "Огоҳ бўл — агар у уни (ерни) зулм билан ейиш учун молига қасам ичса, албатта Аллаҳга, У ундан юз ўгирган ҳолда, йўлиқади" деди.