حَدَّثَنَا شَيْبَانُ بْنُ فَرُّوخَ، حَدَّثَنَا أَبُو الأَشْهَبِ، عَنِ الْحَسَنِ، قَالَ عَادَ عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ زِيَادٍ مَعْقِلَ بْنَ يَسَارٍ الْمُزَنِيَّ فِي مَرَضِهِ الَّذِي مَاتَ فِيهِ . قَالَ مَعْقِلٌ إِنِّي مُحَدِّثُكَ حَدِيثًا سَمِعْتُهُ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَوْ عَلِمْتُ أَنَّ لِي حَيَاةً مَا حَدَّثْتُكَ إِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَقُولُ " مَا مِنْ عَبْدٍ يَسْتَرْعِيهِ اللَّهُ رَعِيَّةً يَمُوتُ يَوْمَ يَمُوتُ وَهُوَ غَاشٌّ لِرَعِيَّتِهِ إِلاَّ حَرَّمَ اللَّهُ عَلَيْهِ الْجَنَّةَ " .
Ҳасан айтди: Убайдуллаҳ ибн Зиёд, Маъқил ибн Ясар ал-Музанийни — у ўлган касаллигида — йўқлаб борди. Маъқил: "Мен сенга Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан эшитган бир ҳадисни айтиб бераман; агар менга (ҳали) ҳаёт борлигини билсам, сенга айтмас эдим. Мен Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)ни: ‹Аллаҳ бир бандага бир поймон (раийят) бериб (боқишни топшириб), у ўлган куни ўз поймонасига ғаш (хиёнат) қилган ҳолда ўлса — албатта Аллаҳ унга жаннатни ҳаром қилди› деганини эшитдим" деди.