وَحَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ رَافِعٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ مَنْصُورٍ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ رَافِعٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا ابْنُ جُرَيْجٍ، حَدَّثَنِي مُوسَى بْنُ عُقْبَةَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، أَنَّ عُمَرَ، بْنَ الْخَطَّابِ أَجْلَى الْيَهُودَ وَالنَّصَارَى مِنْ أَرْضِ الْحِجَازِ وَأَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم لَمَّا ظَهَرَ عَلَى خَيْبَرَ أَرَادَ إِخْرَاجَ الْيَهُودِ مِنْهَا وَكَانَتِ الأَرْضُ حِينَ ظُهِرَ عَلَيْهَا لِلَّهِ وَلِرَسُولِهِ وَلِلْمُسْلِمِينَ فَأَرَادَ إِخْرَاجَ الْيَهُودِ مِنْهَا فَسَأَلَتِ الْيَهُودُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم أَنْ يُقِرَّهُمْ بِهَا عَلَى أَنْ يَكْفُوا عَمَلَهَا وَلَهُمْ نِصْفُ الثَّمَرِ فَقَالَ لَهُمْ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " نُقِرُّكُمْ بِهَا عَلَى ذَلِكَ مَا شِئْنَا " . فَقَرُّوا بِهَا حَتَّى أَجْلاَهُمْ عُمَرُ إِلَى تَيْمَاءَ وَأَرِيحَاءَ .
Ва менга Муҳаммад ибн Рофиъ ва Ишоқ ибн Мансур — лафз Ибн Рофиъники — ривоят қилиб: бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, дедилар; бизга Ибн Журайж хабар берди, менга Мусо ибн Уқба Нофиъдан, у Ибн Умардан ривоят қилдики, Умар ибн ал-Хаттоб яҳудий ва насорони Ҳижоз еридан сургун қилди. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) Хайбарни забт этганда, ундан яҳудиларни чиқармоқчи бўлди — ер забт этилганда Аллаҳ, Унинг Расули ва мусулмонларники эди. У яҳудиларни ундан чиқармоқчи бўлди. Яҳудилар Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан унинг ишини (деҳқончилигини) ўз зиммаларига олишлари ва уларга меванинг ярми (тегиши) шарти билан унда (қолдиришни) сўрадилар. Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) уларга: «Сизларни унда шу шартда — биз хоҳлаган муддатгача — қолдираман» деди. Улар унда қолдилар, токи Умар уларни Таймо ва Ариҳога сургун қилди.