حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عَدِيٍّ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ حُصَيْنٍ، عَنْ هِلاَلِ بْنِ يَسَافٍ، قَالَ كُنَّا نَبِيعُ الْبَزَّ فِي دَارِ سُوَيْدِ بْنِ مُقَرِّنٍ أَخِي النُّعْمَانِ بْنِ مُقَرِّنٍ فَخَرَجَتْ جَارِيَةٌ فَقَالَتْ لِرَجُلٍ مِنَّا كَلِمَةً فَلَطَمَهَا فَغَضِبَ سُوَيْدٌ . فَذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ ابْنِ إِدْرِيسَ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва ибн Башшор ривоят қилдилар, иккаласи: бизга ибн Абу Адий Шуъбадан, у Ҳусайндан, у Ҳилол ибн Ясофдан ривоят қилди дедилар. У: Биз Нуъмон ибн Муқарриннинг укаси Сувайд ибн Муқарриннинг уйида мато сотардик. Бир чўри чиқиб биздан бир кишига бир сўз айтди, у эса унинг юзига шапалоқ урди. Шунда Сувайд ғазабланди деди. Сўнг ибн Идрис ҳадисига ўхшашини зикр қилди.