حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا بَهْزٌ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا دَاوُدُ، بِهَذَا الإِسْنَادِ . مِثْلَ مَعْنَاهُ . وَقَالَ فِي الْحَدِيثِ فَقَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِنَ الْعَشِيِّ فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ ثُمَّ قَالَ " أَمَّا بَعْدُ فَمَا بَالُ أَقْوَامٍ إِذَا غَزَوْنَا يَتَخَلَّفُ أَحَدُهُمْ عَنَّا لَهُ نَبِيبٌ كَنَبِيبِ التَّيْسِ " . وَلَمْ يَقُلْ " فِي عِيَالِنَا " .
Менга Муҳаммад ибн Ҳотим ривоят қилди: бизга Баҳз ривоят қилди: бизга Язид ибн Зурай ривоят қилди: бизга Довуд шу иснод билан шу маънода ривоят қилди. У ҳадисда деди: «Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам кечқурун туриб, Аллаҳга ҳамд айтди ва Уни мақтади, сўнг деди: ‹Аммо баъд, биз ғазотга чиққанимизда, улардан бири биздан орқада қолиб, така каби товуш чиқарадиган қавмларга нима бўлди?›». У «оиламиз орасида» демади.