حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، حَدَّثَنِي عَبْدُ الأَعْلَى، حَدَّثَنَا دَاوُدُ، عَنْ أَبِي نَضْرَةَ، عَنْ أَبِي، سَعِيدٍ أَنَّ رَجُلاً، مِنْ أَسْلَمَ يُقَالُ لَهُ مَاعِزُ بْنُ مَالِكٍ أَتَى رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ إِنِّي أَصَبْتُ فَاحِشَةً فَأَقِمْهُ عَلَىَّ . فَرَدَّهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مِرَارًا قَالَ ثُمَّ سَأَلَ قَوْمَهُ فَقَالُوا مَا نَعْلَمُ بِهِ بَأْسًا إِلاَّ أَنَّهُ أَصَابَ شَيْئًا يَرَى أَنَّهُ لاَ يُخْرِجُهُ مِنْهُ إِلاَّ أَنْ يُقَامَ فِيهِ الْحَدُّ - قَالَ - فَرَجَعَ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَأَمَرَنَا أَنْ نَرْجُمَهُ - قَالَ - فَانْطَلَقْنَا بِهِ إِلَى بَقِيعِ الْغَرْقَدِ - قَالَ - فَمَا أَوْثَقْنَاهُ وَلاَ حَفَرْنَا لَهُ - قَالَ - فَرَمَيْنَاهُ بِالْعَظْمِ وَالْمَدَرِ وَالْخَزَفِ - قَالَ - فَاشْتَدَّ فَاشْتَدَدْنَا خَلْفَهُ حَتَّى أَتَى عُرْضَ الْحَرَّةِ فَانْتَصَبَ لَنَا فَرَمَيْنَاهُ بِجَلاَمِيدِ الْحَرَّةِ - يَعْنِي الْحِجَارَةَ - حَتَّى سَكَتَ - قَالَ - ثُمَّ قَامَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم خَطِيبًا مِنَ الْعَشِيِّ فَقَالَ " أَوَكُلَّمَا انْطَلَقْنَا غُزَاةً فِي سَبِيلِ اللَّهِ تَخَلَّفَ رَجُلٌ فِي عِيَالِنَا لَهُ نَبِيبٌ كَنَبِيبِ التَّيْسِ عَلَىَّ أَنْ لاَ أُوتَى بِرَجُلٍ فَعَلَ ذَلِكَ إِلاَّ نَكَّلْتُ بِهِ " . قَالَ فَمَا اسْتَغْفَرَ لَهُ وَلاَ سَبَّهُ .
Менга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ривоят қилди: менга Абдул-Аъло ривоят қилди: бизга Довуд Абу Назрадан, у Абу Саиддан ривоят қилдики, Аслам қабиласидан Моиз ибн Молик деб аталган бир киши Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига келиб: «Мен бузуқ иш қилдим, менга ҳадни қўлланг» деди. Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам уни бир неча марта қайтарди. Сўнг унинг қавмидан сўради, улар: «Биз унда бир офат билмаймиз, фақат у ўзича — бу ишдан фақат ҳад қўлланиш билан қутула оламан деб ўйлаган бир нарсани қилибди» дедилар. Сўнг у Пайғамбар соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳузурига қайтди ва у зот бизни уни тошбўрон қилишга буюрди. Биз уни Бақиъул-Ғарқадга олиб бордик. Биз уни боғламадик ҳам, унга чуқур ҳам қазимадик. Унга суяк, кесак ва сопол бўлаклари билан отдик. У югуриб қочди, биз ҳам орқасидан югурдик, то у Ҳарранинг бир четига етгунча. У бизга қарши турди, биз уни Ҳарранинг тошлари — яъни катта тошлар билан отдик, то у жим бўлгунча. Сўнг Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кечқурун хатиб бўлиб турди ва деди: «Ҳар гал биз Аллаҳ йўлида ғазотга жўнасак, оиламиз орасида бир киши орқада қолиб, така каби товуш чиқарадими? Бундай қилган киши менинг ҳузуримга келтирилмасин, албатта уни жазолайман, бу менга вожиб бўлсин». У деди: У зот у учун мағфират ҳам сўрамади, уни сўкмади ҳам.