حَدَّثَنَا عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الرُّومِيِّ الْيَمَامِيُّ، وَعَبَّاسُ بْنُ عَبْدِ الْعَظِيمِ الْعَنْبَرِيُّ، وَأَحْمَدُ بْنُ، جَعْفَرٍ الْمَعْقِرِيُّ قَالُوا حَدَّثَنَا النَّضْرُ بْنُ مُحَمَّدٍ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ، - وَهُوَ ابْنُ عَمَّارٍ - حَدَّثَنَا أَبُو النَّجَاشِيِّ، حَدَّثَنِي رَافِعُ بْنُ خَدِيجٍ، قَالَ قَدِمَ نَبِيُّ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم الْمَدِينَةَ وَهُمْ يَأْبُرُونَ النَّخْلَ يَقُولُونَ يُلَقِّحُونَ النَّخْلَ فَقَالَ " مَا تَصْنَعُونَ " . قَالُوا كُنَّا نَصْنَعُهُ قَالَ " لَعَلَّكُمْ لَوْ لَمْ تَفْعَلُوا كَانَ خَيْرًا " . فَتَرَكُوهُ فَنَفَضَتْ أَوْ فَنَقَصَتْ - قَالَ - فَذَكَرُوا ذَلِكَ لَهُ فَقَالَ " إِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ إِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَىْءٍ مِنْ دِينِكُمْ فَخُذُوا بِهِ وَإِذَا أَمَرْتُكُمْ بِشَىْءٍ مِنْ رَأْىٍ فَإِنَّمَا أَنَا بَشَرٌ " . قَالَ عِكْرِمَةُ أَوْ نَحْوَ هَذَا . قَالَ الْمَعْقِرِيُّ فَنَفَضَتْ . وَلَمْ يَشُكَّ .
Бизга Абдуллаҳ ибн ар-Румий ал-Ямомий, Аббос ибн Абдулазим ал-Анбарий ва Аҳмад ибн Жаъфар ал-Маъқирий ривоят қилиб дедилар: бизга Назр ибн Муҳаммад ривоят қилди, бизга Икрима — у Ибн Аммор — ривоят қилди, бизга Абун-Нажоший ривоят қилди, менга Рофеъ ибн Хадиж ривоят қилди. У деди: Аллаҳ набийси соллаллаҳу алайҳи васаллам Мадинага келганларида, улар хурмони чанглатар эдилар — «хурмони уруғлантиришяпти» дейишар эди. У: «Нима қиляпсизлар?», дедилар. Улар: «Биз буни (доим) қилар эдик», дедилар. У: «Эҳтимол, қилмасангиз яхшироқ бўлар», дедилар. Шунда улар уни тарк қилдилар, бас (хурмо) тўкилиб кетди ёки камайиб кетди. У деди: Улар шуни Унга зикр қилдилар. Бас, У: «Мен фақат бир инсонман. Сизларга дийнингиздан бир нарсани буюрсам, уни олинг; сизларга ўз фикримдан бир нарсани буюрсам, мен фақат бир инсонман (холос)», дедилар. Икрима: «Ёки шунга ўхшаш (сўз айтдилар)» деди. Ал-Маъқирий эса шубҳаланмасдан «тўкилиб кетди» деди.