وَحَدَّثَنَا أَبُو كُرَيْبٍ، مُحَمَّدُ بْنُ الْعَلاَءِ حَدَّثَنَا ابْنُ الْمُبَارَكِ، عَنْ مَعْمَرٍ، ح وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ، بْنُ رَافِعٍ - وَاللَّفْظُ لَهُ - حَدَّثَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، أَخْبَرَنَا مَعْمَرٌ، عَنْ هَمَّامِ بْنِ مُنَبِّهٍ، قَالَ هَذَا مَا حَدَّثَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، عَنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم فَذَكَرَ أَحَادِيثَ مِنْهَا وَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " غَزَا نَبِيٌّ مِنَ الأَنْبِيَاءِ فَقَالَ لِقَوْمِهِ لاَ يَتْبَعْنِي رَجُلٌ قَدْ مَلَكَ بُضْعَ امْرَأَةٍ وَهُوَ يُرِيدُ أَنْ يَبْنِيَ بِهَا وَلَمَّا يَبْنِ وَلاَ آخَرُ قَدْ بَنَى بُنْيَانًا وَلَمَّا يَرْفَعْ سُقُفَهَا وَلاَ آخَرُ قَدِ اشْتَرَى غَنَمًا أَوْ خَلِفَاتٍ وَهُوَ مُنْتَظِرٌ وِلاَدَهَا . قَالَ فَغَزَا فَأَدْنَى لِلْقَرْيَةِ حِينَ صَلاَةِ الْعَصْرِ أَوْ قَرِيبًا مِنْ ذَلِكَ فَقَالَ لِلشَّمْسِ أَنْتِ مَأْمُورَةٌ وَأَنَا مَأْمُورٌ اللَّهُمَّ احْبِسْهَا عَلَىَّ شَيْئًا . فَحُبِسَتْ عَلَيْهِ حَتَّى فَتَحَ اللَّهُ عَلَيْهِ - قَالَ - فَجَمَعُوا مَا غَنِمُوا فَأَقْبَلَتِ النَّارُ لِتَأْكُلَهُ فَأَبَتْ أَنْ تَطْعَمَهُ فَقَالَ فِيكُمْ غُلُولٌ فَلْيُبَايِعْنِي مِنْ كُلِّ قَبِيلَةٍ رَجُلٌ . فَبَايَعُوهُ فَلَصِقَتْ يَدُ رَجُلٍ بِيَدِهِ فَقَالَ فِيكُمُ الْغُلُولُ فَلْتُبَايِعْنِي قَبِيلَتُكَ . فَبَايَعَتْهُ - قَالَ - فَلَصِقَتْ بِيَدِ رَجُلَيْنِ أَوْ ثَلاَثَةٍ فَقَالَ فِيكُمُ الْغُلُولُ أَنْتُمْ غَلَلْتُمْ - قَالَ - فَأَخْرَجُوا لَهُ مِثْلَ رَأْسِ بَقَرَةٍ مِنْ ذَهَبٍ - قَالَ - فَوَضَعُوهُ فِي الْمَالِ وَهُوَ بِالصَّعِيدِ فَأَقْبَلَتِ النَّارُ فَأَكَلَتْهُ . فَلَمْ تَحِلَّ الْغَنَائِمُ لأَحَدٍ مِنْ قَبْلِنَا ذَلِكَ بِأَنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَتَعَالَى رَأَى ضَعْفَنَا وَعَجْزَنَا فَطَيَّبَهَا لَنَا " .
Бизга Абу Курайб Муҳаммад ибн ал-Алў ривоят қилди, бизга ибн ал-Муборак Маъмардан ривоят қилди, (ҳ) яна бизга Муҳаммад ибн Рофиъ — лафз уники — ривоят қилди, бизга Абдурраззоқ ривоят қилди, бизга Маъмар Ҳаммом ибн Мунаббиҳдан хабар берди. У деди: Мана бу Абу Ҳурайра бизга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан ривоят қилган (нарса)дир. Сўнг у ҳадисларни зикр қилди, улардан бири (шу): Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Пайғамбарлардан бир пайғамбар ғазотга чиқди ва ўз қавмига деди: ‹Аёлга уйланган, лекин унинг билан бирга бўлишни истаб, ҳали бирга бўлмаган киши менга эргашмасин; уй қурган, лекин унинг томини ҳали кўтармаган киши ҳам; қўй ёки туғар туялар сотиб олиб, уларнинг туғишини кутаётган киши ҳам (эргашмасин)›. Сўнг у ғазотга чиқди ва аср намози вақтида ёки шунга яқин бир пайтда қишлоққа яқинлашди. У қуёшга: ‹Сен (Аллаҳга) буюрилгансан, мен ҳам буюрилганман. Эй Аллаҳ, уни мен учун бир оз тўхтатиб тур› деди. Шунда у (қуёш) Аллаҳ унга (ғалаба) фатҳ қилиб бергунича тўхтатиб турилди. Сўнг улар ўлжа (ғанимат)ларини жамладилар, олов уларни ейиш учун келди, лекин ейишдан бош тортди. У: ‹Сизларнинг оранглизда хиёнат (ғулул) бор, ҳар бир қабиладан бир киши менга байъат қилсин› деди. Улар унга байъат қилдилар, бир кишининг қўли унинг қўлига ёпишиб қолди. У: ‹Сизнинг оранглизда хиёнат бор, қабиланг менга байъат қилсин› деди. (Қабила) унга байъат қилди, икки ёки уч кишининг қўли (ёпишиб қолди). У: ‹Сизнинг оранглизда хиёнат бор, сизлар хиёнат қилдиларингиз› деди. Шунда улар унга сигир бошидек олтинни чиқариб бердилар. У буни мол (ўлжа) ичига қўйди, у эса очиқликда эди. Сўнг олов келди ва уни еди. Биздан олдин ўлжалар ҳеч кимга ҳалол бўлмаганди. Бу — Аллаҳ табарока ва таоло бизнинг заифлигимизни ва ожизлигимизни кўриб, уни биз учун пок (ҳалол) қилгани сабабидир».