حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ الْمُثَنَّى - قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ، بْنُ جَعْفَرٍ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ سِمَاكِ بْنِ حَرْبٍ، عَنْ مُصْعَبِ بْنِ سَعْدٍ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ نَزَلَتْ فِيَّ أَرْبَعُ آيَاتٍ أَصَبْتُ سَيْفًا فَأَتَى بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَفِّلْنِيهِ . فَقَالَ " ضَعْهُ " . ثُمَّ قَامَ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ضَعْهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهُ " . ثُمَّ قَامَ فَقَالَ نَفِّلْنِيهِ يَا رَسُولَ اللَّهِ . فَقَالَ " ضَعْهُ " . فَقَامَ فَقَالَ يَا رَسُولَ اللَّهِ نَفِّلْنِيهِ أَأُجْعَلُ كَمَنْ لاَ غَنَاءَ لَهُ فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " ضَعْهُ مِنْ حَيْثُ أَخَذْتَهَ " . قَالَ فَنَزَلَتْ هَذِهِ الآيَةُ { يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنْفَالِ قُلِ الأَنْفَالُ لِلَّهِ وَالرَّسُولِ}
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва ибн Башшор — лафз ибн ал-Мусанноники — ривоят қилиб дедилар: Бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Симок ибн Ҳарбдан, у Мусъаб ибн Саъддан, у отасидан ривоят қилди. У деди: Менинг ҳақимда тўрт оят нозил бўлди: Мен бир қиличга эришдим ва уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга келтириб: «Эй Расулуллаҳ, буни менга (ўлжа) бер» дедим. У: «Буни қўй» дедилар. Сўнг турдим, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Буни қаердан олган бўлсанг, ўша ерга қўй» дедилар. Сўнг турдим ва: «Эй Расулуллаҳ, буни менга бер» дедим. У: «Буни қўй» дедилар. Сўнг турдим ва: «Эй Расулуллаҳ, буни менга бер. Мен насибаси йўқ киши каби қилинаманми?» дедим. Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам менга: «Буни қаердан олган бўлсанг, ўша ерга қўй» дедилар. У деди: Шунда бу оят нозил бўлди: «Сендан ўлжалар ҳақида сўрайдилар. Айт: ‹Ўлжалар Аллаҳ ва Расул учундир›».