حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ الْحَنْظَلِيُّ، وَعَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ بْنِ الْمِسْوَرِ، الزُّهْرِيُّ كِلاَهُمَا عَنِ ابْنِ عُيَيْنَةَ، - وَاللَّفْظُ لِلزُّهْرِيِّ - حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ عَمْرٍو، سَمِعْتُ جَابِرًا، يَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " مَنْ لِكَعْبِ بْنِ الأَشْرَفِ فَإِنَّهُ قَدْ آذَى اللَّهَ وَرَسُولَهُ " . فَقَالَ مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ يَا رَسُولَ اللَّهِ أَتُحِبُّ أَنْ أَقْتُلَهُ قَالَ " نَعَمْ " . قَالَ ائْذَنْ لِي فَلأَقُلْ قَالَ " قُلْ " . فَأَتَاهُ فَقَالَ لَهُ وَذَكَرَ مَا بَيْنَهُمَا وَقَالَ إِنَّ هَذَا الرَّجُلَ قَدْ أَرَادَ صَدَقَةً وَقَدْ عَنَّانَا . فَلَمَّا سَمِعَهُ قَالَ وَأَيْضًا وَاللَّهِ لَتَمَلُّنَّهُ . قَالَ إِنَّا قَدِ اتَّبَعْنَاهُ الآنَ وَنَكْرَهُ أَنْ نَدَعَهُ حَتَّى نَنْظُرَ إِلَى أَىِّ شَىْءٍ يَصِيرُ أَمْرُهُ - قَالَ - وَقَدْ أَرَدْتُ أَنْ تُسْلِفَنِي سَلَفًا قَالَ فَمَا تَرْهَنُنِي قَالَ مَا تُرِيدُ . قَالَ تَرْهَنُنِي نِسَاءَكُمْ قَالَ أَنْتَ أَجْمَلُ الْعَرَبِ أَنَرْهَنُكَ نِسَاءَنَا قَالَ لَهُ تَرْهَنُونِي أَوْلاَدَكُمْ . قَالَ يُسَبُّ ابْنُ أَحَدِنَا فَيُقَالُ رُهِنَ فِي وَسْقَيْنِ مِنْ تَمْرٍ . وَلَكِنْ نَرْهَنُكَ اللأْمَةَ - يَعْنِي السِّلاَحَ - قَالَ فَنَعَمْ . وَوَاعَدَهُ أَنْ يَأْتِيَهُ بِالْحَارِثِ وَأَبِي عَبْسِ بْنِ جَبْرٍ وَعَبَّادِ بْنِ بِشْرٍ قَالَ فَجَاءُوا فَدَعَوْهُ لَيْلاً فَنَزَلَ إِلَيْهِمْ قَالَ سُفْيَانُ قَالَ غَيْرُ عَمْرٍو قَالَتْ لَهُ امْرَأَتُهُ إِنِّي لأَسْمَعُ صَوْتًا كَأَنَّهُ صَوْتُ دَمٍ قَالَ إِنَّمَا هَذَا مُحَمَّدُ بْنُ مَسْلَمَةَ وَرَضِيعُهُ وَأَبُو نَائِلَةَ إِنَّ الْكَرِيمَ لَوْ دُعِيَ إِلَى طَعْنَةٍ لَيْلاً لأَجَابَ . قَالَ مُحَمَّدٌ إِنِّي إِذَا جَاءَ فَسَوْفَ أَمُدُّ يَدِي إِلَى رَأْسِهِ فَإِذَا اسْتَمْكَنْتُ مِنْهُ فَدُونَكُمْ قَالَ فَلَمَّا نَزَلَ نَزَلَ وَهُوَ مُتَوَشِّحٌ فَقَالُوا نَجِدُ مِنْكَ رِيحَ الطِّيبِ قَالَ نَعَمْ تَحْتِي فُلاَنَةُ هِيَ أَعْطَرُ نِسَاءِ الْعَرَبِ . قَالَ فَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَشُمَّ مِنْهُ قَالَ نَعَمْ فَشُمَّ . فَتَنَاوَلَ فَشَمَّ ثُمَّ قَالَ أَتَأْذَنُ لِي أَنْ أَعُودَ قَالَ فَاسْتَمْكَنَ مِنْ رَأْسِهِ ثُمَّ قَالَ دُونَكُمْ . قَالَ فَقَتَلُوهُ .
Бизга Исъҳоқ ибн Иброҳим ал-Ҳанзалий ва Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Абдурроҳман ибн ал-Мисвар аз-Зуҳрий — иккаласи Ибн Уяйна орқали, лафз Зуҳрийники — ривоят қилдилар. Бизга Суфён Амр орқали ривоят қилди: Жобир (розияллаҳу анҳу)нинг шундай деяётганини эшитдим: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) деди: «Каъб ибн ал-Ашрафни (йўқ қилишга) ким (боради)? Чунки у Аллаҳга ва Расулига озор берди». Шунда Муҳаммад ибн Маслама деди: «Эй Аллаҳнинг Расули, мен уни ўлдиришимни хоҳлайсизми?» У зот деди: «Ҳа». (Муҳаммад) деди: «Менга рухсат бер, (унга) бир нарсалар айтай (чақиб)». У зот деди: «Айт». Шунда у унинг олдига келди ва унга (мавзуни) айтди, уларнинг орасидагини зикр қилди ва деди: «Бу киши (Муҳаммад) закот олишни хоҳлади, бизни қийнаб қўйди». У буни эшитганида деди: «Ҳали у сизни яна ҳам зериктиради». (Муҳаммад) деди: «Биз энди унга эргашдик, уни қайтариб ташлашни ёқтирмаймиз, токи унинг иши нимага олиб боришини кўргунимизча. Мен сендан бироз қарз олмоқчи эдим». У деди: «Менга нима гаровга қўясан?» (Муҳаммад) деди: «Нима хоҳласанг». У деди: «Аёлларингни менга гаровга қўйинглар». (Муҳаммад) деди: «Сен арабларнинг энг гўзалисан, сенга аёлларимизни гаровга қўямизми?» У деди: «У ҳолда болаларингизни менга гаровга қўйинглар». (Муҳаммад) деди: «Биримизнинг ўғлимиз сўкилиб: ‹Икки васқ хурмога гаровга қўйилган› дейилади-ку. Лекин биз сенга қурол-аслаҳани гаровга қўямиз». У деди: «Яхши». Ва у (Муҳаммад) унга Ҳорис, Абу Абс ибн Жабр ва Аббод ибн Бишрни олиб келишга ваъда берди. (Жобир) деди: Улар келдилар ва уни кечаси чақирдилар. У уларнинг олдига тушди. Суфён деди: Амрдан бошқаси шундай деди: Унинг хотини унга деди: «Мен гўё қон овозини эшитаётгандекман». У деди: «Бу Муҳаммад ибн Маслама, унинг эмикдоши ва Абу Ноила-ку. Карам эгаси кечаси найза зарбига (жангга) чақирилса ҳам, жавоб беради». Муҳаммад деди: «У келганда, мен қўлимни унинг бошига узатаман. Ундан (яхши) ушлаб олганимда, сизлар уни (ўлдиринг)». (Жобир) деди: У тушганида, атир суртган ҳолда тушди. Улар дедилар: «Сендан атирнинг хушбўй ҳидини сезаяпмиз». У деди: «Ҳа, менинг ҳузуримда фалон (аёл) бор, у араб аёлларининг энг атирлисидир». (Муҳаммад) деди: «Менга ундан ҳидлашга рухсат берасанми?» У деди: «Ҳа, ҳидла». Шунда у (унинг бошини) тутиб ҳидлади. Сўнг деди: «Яна ҳидлашга рухсат берасанми?» (Жобир) деди: Сўнг у унинг бошидан (маҳкам) ушлаб олиб, деди: «Уни (ўлдиринглар)!» (Жобир) деди: Шунда улар уни ўлдирдилар.