حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، وَعَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، قَالاَ أَخْبَرَنَا عَبْدُ الرَّزَّاقِ، حَدَّثَنَا مَعْمَرٌ، عَنِ الزُّهْرِيِّ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ أَبِي حُمَيْدٍ السَّاعِدِيِّ، قَالَ اسْتَعْمَلَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم ابْنَ اللُّتْبِيَّةِ - رَجُلاً مِنَ الأَزْدِ - عَلَى الصَّدَقَةِ فَجَاءَ بِالْمَالِ فَدَفَعَهُ إِلَى النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم فَقَالَ هَذَا مَالُكُمْ وَهَذِهِ هَدِيَّةٌ أُهْدِيَتْ لِي . فَقَالَ لَهُ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم " أَفَلاَ قَعَدْتَ فِي بَيْتِ أَبِيكَ وَأُمِّكَ فَتَنْظُرَ أَيُهْدَى إِلَيْكَ أَمْ لاَ " . ثُمَّ قَامَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم خَطِيبًا . ثُمَّ ذَكَرَ نَحْوَ حَدِيثِ سُفْيَانَ .
Бизга Ишоқ ибн Иброҳим ва Абд ибн Ҳумайд ривоят қилдилар, улар дедилар: бизга Абдурраззоқ хабар берди, бизга Маъмар Зуҳрийдан, у Урвадан, у Абу Ҳумайд ас-Соидийдан ривоят қилди, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам Азд қабиласидан бир киши бўлган Ибнул Лутбийяни садақа (закот)га ишга тайинладилар. У мол билан келиб, уни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга топширди ва деди: «Бу сизларнинг молингиз, бу эса менга ҳадя қилинган ҳадя». Шунда Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам унга дедилар: «Отанг ва онанг уйида ўтириб, сенга ҳадя қилинармикан ёки йўқмикан, деб қараб турсанг бўлмасмиди?!» Сўнг Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам хутба ўқиб турдилар — кейин Суфён ҳадисига ўхшашини зикр қилди.