وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ حَاتِمٍ، حَدَّثَنَا حَجَّاجٌ، عَنِ ابْنِ جُرَيْجٍ، أَخْبَرَنِي أَبُو الزُّبَيْرِ، سَمِعَ جَابِرًا، يُسْأَلُ كَمْ كَانُوا يَوْمَ الْحُدَيْبِيَةِ قَالَ كُنَّا أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً فَبَايَعْنَاهُ وَعُمَرُ آخِذٌ بِيَدِهِ تَحْتَ الشَّجَرَةِ وَهِيَ سَمُرَةٌ فَبَايَعْنَاهُ غَيْرَ جَدِّ ابْنِ قَيْسٍ الأَنْصَارِيِّ اخْتَبَأَ تَحْتَ بَطْنِ بَعِيرِهِ
Бизга Муҳаммад ибн Ҳотим ҳам ривоят қилди, бизга Ҳажжож ибн Журайждан ривоят қилди, менга Абуззубайр хабар бердики, у Жобирдан: «Ҳудайбия куни улар неча киши эдингиз?» деб сўралганини эшитди. У деди: биз тўрт юз ўн тўрт - яъни бир минг тўрт юз - киши эдик, биз унга байъат бердик, Умар эса дарахт остида унинг қўлидан ушлаб турарди, у (дарахт) самура эди. Биз унга байъат бердик, фақат Ибн Қайси ал-Ансорийнинг бобосидан бошқа - у туясининг қорни остига яшириниб олди.