وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، أَخْبَرَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، عَنْ خَالِدٍ، عَنِ الْحَكَمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ، بْنِ الأَعْرَجِ عَنْ مَعْقِلِ بْنِ يَسَارٍ، قَالَ لَقَدْ رَأَيْتُنِي يَوْمَ الشَّجَرَةِ وَالنَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُبَايِعُ النَّاسَ وَأَنَا رَافِعٌ غُصْنًا مِنْ أَغْصَانِهَا عَنْ رَأْسِهِ وَنَحْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ مِائَةً قَالَ لَمْ نُبَايِعْهُ عَلَى الْمَوْتِ وَلَكِنْ بَايَعْنَاهُ عَلَى أَنْ لاَ نَفِرَّ .
Бизга Яҳё ибн Яҳё ҳам ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурай хабар берди, у Холиддан, у ал-Ҳакам ибн Абдуллаҳ ибн ал-Аъраждан, у Маъқил ибн Ясордан ривоят қилди, у деди: мен ўзимни дарахт куни шундай кўрдимки, Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам одамлардан байъат олар, мен эса унинг бошидан дарахтнинг бир шохини кўтариб турардим. Биз бир минг тўрт юз киши эдик. У деди: биз унга ўлимга байъат бермадик, лекин унга қочмаслик учун байъат бердик.