4812-ҳадисСаҳиҳи Муслим · Ҳукумат китоби
وَحَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الْمُثَنَّى، وَابْنُ، بَشَّارٍ قَالاَ حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ جَعْفَرٍ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ عَمْرِو بْنِ مُرَّةَ، عَنْ سَالِمِ بْنِ أَبِي الْجَعْدِ، قَالَ سَأَلْتُ جَابِرَ بْنَ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَصْحَابِ، الشَّجَرَةِ فَقَالَ لَوْ كُنَّا مِائَةَ أَلْفٍ لَكَفَانَا كُنَّا أَلْفًا وَخَمْسَمِائَةٍ .
Бизга Муҳаммад ибн ал-Мусанно ва ибн Башшор ривоят қилди, иккаласи деди: бизга Муҳаммад ибн Жаъфар ривоят қилди, бизга Шуъба Амр ибн Муррадан, у Солим ибн Абулжаъддан ривоят қилди, у деди: мен Жобир ибн Абдуллаҳдан дарахт аҳли (яъни дарахт остида байъат берганлар) ҳақида сўрадим. У деди: агар биз бир юз минг бўлганимизда ҳам, бизга етарли эди. Биз бир минг беш юз киши эдик.