حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ، عَنْ نَافِعٍ، عَنِ ابْنِ عُمَرَ، قَالَ عَرَضَنِي رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم يَوْمَ أُحُدٍ فِي الْقِتَالِ وَأَنَا ابْنُ أَرْبَعَ عَشْرَةَ سَنَةً فَلَمْ يُجِزْنِي وَعَرَضَنِي يَوْمَ الْخَنْدَقِ وَأَنَا ابْنُ خَمْسَ عَشْرَةَ سَنَةً فَأَجَازَنِي . قَالَ نَافِعٌ فَقَدِمْتُ عَلَى عُمَرَ بْنِ عَبْدِ الْعَزِيزِ وَهُوَ يَوْمَئِذٍ خَلِيفَةٌ فَحَدَّثْتُهُ هَذَا الْحَدِيثَ فَقَالَ إِنَّ هَذَا لَحَدٌّ بَيْنَ الصَّغِيرِ وَالْكَبِيرِ . فَكَتَبَ إِلَى عُمَّالِهِ أَنْ يَفْرِضُوا لِمَنْ كَانَ ابْنَ خَمْسَ عَشْرَةَ سَنَةً وَمَنْ كَانَ دُونَ ذَلِكَ فَاجْعَلُوهُ فِي الْعِيَالِ .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Убайдуллаҳ Нофиъдан, у ибн Умардан ривоят қилди, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам мени Уҳуд куни жангда (кўрик учун) кўрсатишга буюрди, мен ўн тўрт ёшда эдим, у менга (жангга) рухсат бермади. Хандақ куни эса мени кўрди, мен ўн беш ёшда эдим, у менга рухсат берди. Нофиъ деди: мен Умар ибн Абдулазизнинг ҳузурига келдим, у ўша кунларда халифа эди. Мен унга бу ҳадисни ривоят қилдим. У: «Албатта, бу кичик билан катта орасидаги чегарадир» деди ва ўз ишчиларига: ким ўн беш ёшда бўлса, унга (жангга) маош тайинласин, ким ундан кичик бўлса, уни оиланинг (боқувчисининг) қарамоғига қўйсин, деб ёзди.