حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ الْعَنْبَرِيُّ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا كَهْمَسٌ، عَنِ ابْنِ بُرَيْدَةَ، قَالَ رَأَى عَبْدُ اللَّهِ بْنُ الْمُغَفَّلِ رَجُلاً مِنْ أَصْحَابِهِ يَخْذِفُ فَقَالَ لَهُ لاَ تَخْذِفْ فَإِنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَكْرَهُ - أَوْ قَالَ - يَنْهَى عَنِ الْخَذْفِ فَإِنَّهُ لاَ يُصْطَادُ بِهِ الصَّيْدُ وَلاَ يُنْكَأُ بِهِ الْعَدُوُّ وَلَكِنَّهُ يَكْسِرُ السِّنَّ وَيَفْقَأُ الْعَيْنَ . ثُمَّ رَآهُ بَعْدَ ذَلِكَ يَخْذِفُ فَقَالَ لَهُ أُخْبِرُكَ أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم كَانَ يَكْرَهُ أَوْ يَنْهَى عَنِ الْخَذْفِ ثُمَّ أَرَاكَ تَخْذِفُ لاَ أُكَلِّمُكَ كَلِمَةً كَذَا وَكَذَا .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ал-Анбарий ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Каҳмас Ибн Бурайдадан ривоят қилди. У айтди: Абдуллаҳ ибн ал-Муғаффал ўз сафдошларидан бирини «хазф» (майда тош отиш) қилаётганини кўриб унга: «Хазф қилма, чунки Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хазфни ёмон кўрар эди - ёки: ундан қайтарар эди - чунки у билан на ов овланади, на душман жароҳатланади, балки у тишни синдиради ва кўзни ўйиб чиқаради», деди. Сўнг ундан кейин уни яна хазф қилаётганини кўриб унга: «Мен сенга Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам хазфни ёмон кўрар эди ёки ундан қайтарар эди деб айтаман, кейин эса мен сени хазф қилаётганингни кўраман. Мен сен билан бошқа ҳеч қачон у-бу сўзламайман», деди.