حَدَّثَنَا عُبَيْدُ اللَّهِ بْنُ مُعَاذٍ، حَدَّثَنَا أَبِي، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ مُحَمَّدٍ، - وَهُوَ ابْنُ زِيَادٍ - قَالَ سَمِعْتُ أَبَا هُرَيْرَةَ، وَرَأَى، رَجُلاً يَجُرُّ إِزَارَهُ فَجَعَلَ يَضْرِبُ الأَرْضَ بِرِجْلِهِ وَهُوَ أَمِيرٌ عَلَى الْبَحْرَيْنِ وَهُوَ يَقُولُ جَاءَ الأَمِيرُ جَاءَ الأَمِيرُ . قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " إِنَّ اللَّهَ لاَ يَنْظُرُ إِلَى مَنْ يَجُرُّ إِزَارَهُ بَطَرًا " .
Бизга Убайдуллаҳ ибн Муъоз ривоят қилди, бизга отам ривоят қилди, бизга Шуъба Муҳаммаддан — у Ибн Зиёддир — ривоят қилди, у айтди: Мен Абу Ҳурайранинг шундай деганини эшитдим — у изорини судраётган бир кишини кўриб оёғи билан ерга ура бошлади, у Баҳрайн устидан амир эди ва: «Амир келди, амир келди» дерди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, Аллаҳ изорини кибр-ҳаво билан судрайдиган кишига назар солмайди» дедилар.