حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءَ الضُّبَعِيُّ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ بْنُ أَسْمَاءَ، عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " عُذِّبَتِ امْرَأَةٌ فِي هِرَّةٍ سَجَنَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ فَدَخَلَتْ فِيهَا النَّارَ لاَ هِيَ أَطْعَمَتْهَا وَسَقَتْهَا إِذْ حَبَسَتْهَا وَلاَ هِيَ تَرَكَتْهَا تَأْكُلُ مِنْ خَشَاشِ الأَرْضِ " .
Менга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Асмў ад-Дубаъий ривоят қилди: Бизга Жувайрия ибн Асмў Нофеъдан, у Абдуллаҳдан ривоят қилдики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бир аёл бир мушук сабабли азобланди. У мушукни ўлгунча қамаб қўйди-да, шу сабабли дўзахга кирди. У мушукни қамаб турганида унга на едирди, на сув берди, на уни қўйиб юбориб, ернинг ҳашаротларидан ейишига (имкон берди)», деди.