حَدَّثَنِي عَبْدُ اللَّهِ بْنُ مُحَمَّدِ بْنِ أَسْمَاءَ بْنِ عُبَيْدٍ الضُّبَعِيُّ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، - يَعْنِي ابْنَ أَسْمَاءَ - عَنْ نَافِعٍ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " عُذِّبَتِ امْرَأَةٌ فِي هِرَّةٍ سَجَنَتْهَا حَتَّى مَاتَتْ فَدَخَلَتْ فِيهَا النَّارَ لاَ هِيَ أَطْعَمَتْهَا وَسَقَتْهَا إِذْ هِيَ حَبَسَتْهَا وَلاَ هِيَ تَرَكَتْهَا تَأْكُلُ مِنْ خَشَاشِ الأَرْضِ " .
Менга Абдуллаҳ ибн Муҳаммад ибн Асмо ибн Убайд ад-Дубаъий ривоят қилди, бизга Жувайрия — яъни ибн Асмо — ривоят қилди, Нофиъдан, у Абдуллаҳдан ривоят қиладики, Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам дедилар: «Бир аёл бир мушук сабабли азобланди. У мушукни ўлгунча қамаб қўйган эди, шу сабабли у дўзахга кирди. У мушукни қамаганида на уни боқди, на сув берди, на уни ернинг ҳашаротларидан еб тирикчилик қилсин деб қўйиб юборди.»