وَحَدَّثَنَا ابْنُ أَبِي عُمَرَ، حَدَّثَنَا سُفْيَانُ، عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الرَّحْمَنِ، مَوْلَى آلِ طَلْحَةَ وَعَبْدِ رَبِّهِ وَيَحْيَى ابْنَىْ سَعِيدٍ وَمُحَمَّدِ بْنِ عَمْرِو بْنِ عَلْقَمَةَ عَنْ أَبِي سَلَمَةَ عَنْ أَبِي قَتَادَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم . مِثْلَهُ وَلَمْ يَذْكُرْ فِي حَدِيثِهِمْ قَوْلَ أَبِي سَلَمَةَ كُنْتُ أَرَى الرُّؤْيَا أُعْرَى مِنْهَا غَيْرَ أَنِّي لاَ أُزَمَّلُ .
Ва бизга Ибн Абу Умар ривоят қилди, бизга Суфён Муҳаммад ибн Абдурраҳмондан — Оли Талҳанинг озод қилинган қули — ва Абду Раббиҳи ҳамда Яҳё ибнай Саиддан ва Муҳаммад ибн Амр ибн Алқамадан, улар Абу Саламадан, у Абу Қатодадан, у Набий соллаллаҳу алайҳи васалламдан шунга ўхшашини ривоят қилди. Аммо уларнинг ҳадисида Абу Саламанинг «Мен туш кўрардим, ундан қалтирар эдим, аммо ўрамланмас эдим» деган сўзини зикр қилмади.