حَدَّثَنَا مُوسَى بْنُ إِسْمَاعِيلَ، حَدَّثَنَا جُوَيْرِيَةُ، عَنْ نَافِعٍ، أَنَّ عَبْدَ اللَّهِ، حَدَّثَهُ أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم اصْطَنَعَ خَاتَمًا مِنْ ذَهَبٍ، جَعَلَ فَصَّهُ فِي بَطْنِ كَفِّهِ إِذَا لَبِسَهُ، فَاصْطَنَعَ النَّاسُ خَوَاتِيمَ مِنْ ذَهَبٍ، فَرَقِيَ الْمِنْبَرَ، فَحَمِدَ اللَّهَ وَأَثْنَى عَلَيْهِ فَقَالَ " إِنِّي كُنْتُ اصْطَنَعْتُهُ، وَإِنِّي لاَ أَلْبَسُهُ ". فَنَبَذَهُ فَنَبَذَ النَّاسُ. قَالَ جُوَيْرِيَةُ وَلاَ أَحْسِبُهُ إِلاَّ قَالَ فِي يَدِهِ الْيُمْنَى.
Мусо ибн Исмоил, Жувайриядан, у Нофиъдан ривоят қилади: Абдуллаҳ унга айтиб берди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам олтиндан узук ясадилар, уни кийганларида кўзини кафтлари ичига (қаратиб) қўяр эдилар. Шунда одамлар олтиндан узуклар ясадилар. У киши минбарга чиқиб, Аллаҳга ҳамд ва сано айтдилар, сўнг: «Мен уни ясган эдим, аммо мен уни (бошқа) киймайман» дедилар ва уни ташлаб юбордилар, одамлар ҳам (ўз узукларини) ташлаб юбордилар. Жувайрия: Мен уни фақат «у кишининг ўнг қўлида» дедилар деб ўйлайман, деди.