حَدَّثَنَاهُ أَبُو كُرَيْبٍ، حَدَّثَنَا أَبُو أُسَامَةَ، عَنْ هِشَامٍ، عَنْ أَبِيهِ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ مَا ضَرَبَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَيْئًا قَطُّ بِيَدِهِ وَلاَ امْرَأَةً وَلاَ خَادِمًا إِلاَّ أَنْ يُجَاهِدَ فِي سَبِيلِ اللَّهِ وَمَا نِيلَ مِنْهُ شَىْءٌ قَطُّ فَيَنْتَقِمَ مِنْ صَاحِبِهِ إِلاَّ أَنْ يُنْتَهَكَ شَىْءٌ مِنْ مَحَارِمِ اللَّهِ فَيَنْتَقِمَ لِلَّهِ عَزَّ وَجَلَّ .
Бизга уни Абу Курайб ривоят қилди, бизга Абу Усома ривоят қилди, у Ҳишомдан, у отасидан, у Оишадан, у деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам ҳеч қачон бирор нарсани қўллари билан урмаганлар, аёлни ҳам, хизматкорни ҳам (урмаганлар), фақат Аллаҳ йўлида жиҳод қилгандагина (урардилар). У кишига бирор озор етказилганда, уни қилган одамдан ўч олмаганлар, фақат Аллаҳнинг ҳаром қилган нарсаларидан бири бузилганда, Аллаҳ азза ва жалла учун ўч олардилар.