حَدَّثَنَا عَمْرٌو النَّاقِدُ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ مَا رَأَيْتُ مِنْ ذِي لِمَّةٍ أَحْسَنَ فِي حُلَّةٍ حَمْرَاءَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم شَعْرُهُ يَضْرِبُ مَنْكِبَيْهِ بَعِيدَ مَا بَيْنَ الْمَنْكِبَيْنِ لَيْسَ بِالطَّوِيلِ وَلاَ بِالْقَصِيرِ . قَالَ أَبُو كُرَيْبٍ لَهُ شَعَرٌ .
Бизга Амр Ноқид ва Абу Курайб ривоят қилиб, иккаласи: Бизга Вакиъ Суфёндан, у Абу Исъҳоқдан, у Бародан ривоят қилиб деди: Мен қизил ҳуллада Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламдан кўра гўзалроқ, соч эгаси бўлган бировни кўрмаганман. У зотнинг сочлари елкаларига тушар эди, икки елкаси ораси кенг эди, на узун, на калта эдилар. Абу Курайб: «Лаҳу шаъарун» (унинг сочи бор эди) деди.