حَدَّثَنَا حَفْصُ بْنُ عُمَرَ، حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ بْنِ عَازِبٍ ـ رضى الله عنهما ـ قَالَ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم مَرْبُوعًا، بَعِيدَ مَا بَيْنَ الْمَنْكِبَيْنِ، لَهُ شَعَرٌ يَبْلُغُ شَحْمَةَ أُذُنِهِ، رَأَيْتُهُ فِي حُلَّةٍ حَمْرَاءَ، لَمْ أَرَ شَيْئًا قَطُّ أَحْسَنَ مِنْهُ. قَالَ يُوسُفُ بْنُ أَبِي إِسْحَاقَ عَنْ أَبِيهِ إِلَى مَنْكِبَيْهِ.
Ҳафс ибн Умар бизга айтди, Шуъба бизга айтди, Абу Исъҳоқдан, Баро ибн Озиб розияллаҳу анҳумодан, у деди: Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам ўрта бўйли, икки елка(си) ораси кенг, сочи қулоғи юмшоғига (бўлагига) етадиган эди. Мен уни қизил ҳулла(кийим)да кўрдим; ундан кўра чиройлироқ бирор нарсани ҳеч кўрмадим. Юсуф ибн Абу Исъҳоқ отасидан: «(Сочи) икки елкасигача (етар эди)», деди.