أَخْبَرَنَا عَلِيُّ بْنُ الْحُسَيْنِ، عَنْ أُمَيَّةَ بْنِ خَالِدٍ، عَنْ شُعْبَةَ، عَنْ أَبِي إِسْحَاقَ، عَنِ الْبَرَاءِ، قَالَ كَانَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم رَجِلاً مَرْبُوعًا عَرِيضَ مَا بَيْنَ الْمَنْكِبَيْنِ كَثَّ اللِّحْيَةِ تَعْلُوهُ حُمْرَةٌ جُمَّتُهُ إِلَى شَحْمَتَىْ أُذُنَيْهِ لَقَدْ رَأَيْتُهُ فِي حُلَّةٍ حَمْرَاءَ مَا رَأَيْتُ أَحْسَنَ مِنْهُ .
Бизга Али ибн ал-Ҳусайн хабар берди, у Умайя ибн Холиддан, у Шуъбадан, у Абу Ишоқдан, у ал-Бародан (ривоят қилдики), у деди: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) ўрта бўйли, икки елка ораси кенг, қалин соқолли, юзларига қизиллик югуриб турадиган киши эдилар; сочлари қулоқларининг юмшоғигача (тушиб турарди). Мен У Зотни қизил ҳулла(либос)да кўрдим — У Зотдан кўра чиройлироқ нарсани кўрмадим.