حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَرْعَرَةَ، قَالَ حَدَّثَنِي عُمَرُ بْنُ أَبِي زَائِدَةَ، عَنْ عَوْنِ بْنِ أَبِي جُحَيْفَةَ، عَنْ أَبِيهِ، قَالَ أَتَيْتُ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم وَهْوَ فِي قُبَّةٍ حَمْرَاءَ مِنْ أَدَمٍ، وَرَأَيْتُ بِلاَلاً أَخَذَ وَضُوءَ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَالنَّاسُ يَبْتَدِرُونَ الْوَضُوءَ، فَمَنْ أَصَابَ مِنْهُ شَيْئًا تَمَسَّحَ بِهِ، وَمَنْ لَمْ يُصِبْ مِنْهُ شَيْئًا أَخَذَ مِنْ بَلَلِ يَدِ صَاحِبِهِ.
Муҳаммад ибн Аръара: Менга Умар ибн Абу Зоида, у Авн ибн Абу Жуҳайфадан, у отасидан айтиб берди: У: Мен Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг олдига келдим, у киши чармдан (ясалган) қизил бир чодирда эдилар. Мен Билолни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламнинг таҳорат (сув)ини олаётган ҳолда кўрдим, одамлар таҳорат (суви)га ошиқар эдилар. Ким ундан бирор нарса олса, у билан (юзини) артар; ким ундан бирор нарса олмаса, дўстининг қўлидаги нам(сув)дан олар эди.