حَدَّثَنَا آدَمُ، قَالَ حَدَّثَنَا شُعْبَةُ، قَالَ حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ سِيرِينَ، قَالَ سَمِعْتُ أَنَسًا، يَقُولُ قَالَ رَجُلٌ مِنَ الأَنْصَارِ إِنِّي لاَ أَسْتَطِيعُ الصَّلاَةَ مَعَكَ. وَكَانَ رَجُلاً ضَخْمًا، فَصَنَعَ لِلنَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم طَعَامًا فَدَعَاهُ إِلَى مَنْزِلِهِ، فَبَسَطَ لَهُ حَصِيرًا وَنَضَحَ طَرَفَ الْحَصِيرِ، صَلَّى عَلَيْهِ رَكْعَتَيْنِ. فَقَالَ رَجُلٌ مِنْ آلِ الْجَارُودِ لأَنَسٍ أَكَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم يُصَلِّي الضُّحَى قَالَ مَا رَأَيْتُهُ صَلاَّهَا إِلاَّ يَوْمَئِذٍ.
Одам бизга айтди: Шуъба бизга айтди: Анас ибн Сирин бизга айтди: Мен Анасни шундай деганини эшитдим: Ансордан бир киши: ‹Мен сен билан (жамоатда) намоз ўқишга қодир эмасман›, деди. У йўғон (семиз) киши эди. У Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга таом тайёрлаб, у зотни уйига таклиф қилди. У зотга бўйра тўшади, бўйранинг бир четига сув сепди, у зот унинг устида икки ракат ўқидилар. Жолуднинг хонадонидан бир киши Анасга: ‹Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам зоҳа (чошт) намозини ўқир эдиларми?› деди. У: ‹Мен у зотни уни ўша кундан бошқа (вақтда) ўқиганини кўрмадим›, деди.