وَحَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ حَبِيبٍ الْحَارِثِيُّ، حَدَّثَنَا يَزِيدُ بْنُ زُرَيْعٍ، حَدَّثَنَا خَالِدٌ الْحَذَّاءُ، عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ شَقِيقٍ، قَالَ أَنْبَأَنَا أَبُو هُرَيْرَةَ، قَالَ كَانَ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ رَجُلاً حَيِيًّا - قَالَ - فَكَانَ لاَ يُرَى مُتَجَرِّدًا - قَالَ - فَقَالَ بَنُو إِسْرَائِيلَ إِنَّهُ آدَرُ - قَالَ - فَاغْتَسَلَ عِنْدَ مُوَيْهٍ فَوَضَعَ ثَوْبَهُ عَلَى حَجَرٍ فَانْطَلَقَ الْحَجَرُ يَسْعَى وَاتَّبَعَهُ بِعَصَاهُ يَضْرِبُهُ ثَوْبِي حَجَرُ ثَوْبِي حَجَرُ . حَتَّى وَقَفَ عَلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ وَنَزَلَتْ { يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا}
Бизга Яҳё ибн Ҳабиб Ҳорисий ривоят қилди, бизга Язид ибн Зурайъ ривоят қилди, бизга Холид Ҳаззў ривоят қилди, у Абдуллаҳ ибн Шақиқдан, у деди: Бизга Абу Ҳурайра хабар бериб деди: Мусо алайҳиссалом ҳаёли (уятчан) бир киши эди. У яланғоч ҳолда кўринмас эди. Бани Исроил: ‹Унинг чурраси бор› дейишди. У бир сувчанинг олдида чўмилди ва кийимини тошга қўйди. Тош югуриб кетди, у эса ҳассаси билан тошни уриб ‹Кийимим, эй тош! Кийимим, эй тош!› деб изидан борди. Токи тош Бани Исроилдан бир гуруҳ олдида тўхтади. Ва: ‹Эй иймон келтирганлар, Мусога озор берганлар каби бўлманглар! Аллаҳ уни улар айтган нарсалардан оқлади. У Аллаҳ ҳузурида обрўли эди› ояти нозил бўлди.