حَدَّثَنَا عَبْدُ بْنُ حُمَيْدٍ، حَدَّثَنَا رَوْحُ بْنُ عُبَادَةَ، عَنْ عَوْفٍ، عَنِ الْحَسَنِ، وَمُحَمَّدٍ، وَخِلاَسٍ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم " أَنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ كَانَ رَجُلاً حَيِيًّا سِتِّيرًا مَا يُرَى مِنْ جِلْدِهِ شَيْءٌ اسْتِحْيَاءً مِنْهُ فَآذَاهُ مَنْ آذَاهُ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَقَالُوا مَا يَسْتَتِرُ هَذَا السِّتْرَ إِلاَّ مِنْ عَيْبٍ بِجِلْدِهِ إِمَّا بَرَصٌ وَإِمَّا أُدْرَةٌ وَإِمَّا آفَةٌ وَإِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَجَلَّ أَرَادَ أَنْ يُبَرِّئَهُ مِمَّا قَالُوا وَإِنَّ مُوسَى عَلَيْهِ السَّلاَمُ خَلاَ يَوْمًا وَحْدَهُ فَوَضَعَ ثِيَابَهُ عَلَى حَجَرٍ ثُمَّ اغْتَسَلَ فَلَمَّا فَرَغَ أَقْبَلَ إِلَى ثِيَابِهِ لِيَأْخُذَهَا وَإِنَّ الْحَجَرَ عَدَا بِثَوْبِهِ فَأَخَذَ مُوسَى عَصَاهُ فَطَلَبَ الْحَجَرَ فَجَعَلَ يَقُولُ ثَوْبِي حَجَرُ ثَوْبِي حَجَرُ حَتَّى انْتَهَى إِلَى مَلإٍ مِنْ بَنِي إِسْرَائِيلَ فَرَأَوْهُ عُرْيَانًا أَحْسَنَ النَّاسِ خَلْقًا وَأَبْرَأَهُ مِمَّا كَانُوا يَقُولُونَ قَالَ وَقَامَ الْحَجَرُ فَأَخَذَ ثَوْبَهُ وَلَبِسَهُ وَطَفِقَ بِالْحَجَرِ ضَرْبًا بِعَصَاهُ فَوَاللَّهِ إِنَّ بِالْحَجَرِ لَنَدَبًا مِنْ أَثَرِ عَصَاهُ ثَلاَثًا أَوْ أَرْبَعًا أَوْ خَمْسًا فَذَلِكَ قَوْلُهُ تَعَالَى : ( يا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لاَ تَكُونُوا كَالَّذِينَ آذَوْا مُوسَى فَبَرَّأَهُ اللَّهُ مِمَّا قَالُوا وَكَانَ عِنْدَ اللَّهِ وَجِيهًا ) . قَالَ أَبُو عِيسَى هَذَا حَدِيثٌ حَسَنٌ صَحِيحٌ وَقَدْ رُوِيَ مِنْ غَيْرِ وَجْهٍ عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم وَفِيهِ عَنْ أَنَسٍ عَنِ النَّبِيِّ صلى الله عليه وسلم .
Бизга Абд ибн Ҳумайд ривоят қилди, бизга Равҳ ибн Убода, Авфдан, у ал-Ҳасан, Муҳаммад ва Хилосдан, улар Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят қилди): «Мусо (алайҳиссалом) ҳаёли (уятчан) ва ўзини жуда беркитадиган киши эди, ҳаёси туфайли унинг терисидан (баданидан) ҳеч нарса кўринмасди. Бани Исроилдан унга озор берадиганлар озор бериб: «Бу (Мусо) ўзини шу қадар беркитиши фақат терисидаги бир айби — ё пес, ё чурра (мояк шиши), ё (бошқа) бир касаллик туфайлидир,» дедилар. Аллаҳ азза ва жалла эса уни уларнинг айтганларидан покламоқчи (оқламоқчи) бўлди. Мусо (алайҳиссалом) бир куни ёлғиз ўзи ҳоли жойга чиқиб, кийимларини бир тошнинг устига қўйди, сўнг ғусл қилди. Тугатиб бўлгач, кийимларини олиш учун уларнинг томон юрди, тош эса кийими билан қочиб кетди. Мусо ҳассасини олиб, тошни таъқиб қилиб: «Кийимим, эй тош! Кийимим, эй тош!» дея бошлади, токи Бани Исроилдан бир тўпламга (жамоага) етиб боргунча. Улар уни яланғоч ҳолда кўрдилар, у халқнинг энг гўзал жисмли (баданли)си экан, (шундай қилиб Аллаҳ) уни уларнинг айтаётганларидан оқлади (поклади).» У деди: «Тош тўхтади, (Мусо) кийимини олиб кийди ва ҳассаси билан тошни ура бошлади. Валлаҳи, тошда унинг ҳассаси изидан уч ё тўрт ё беш (та) из (ботиқ) бор эди. Мана бу Аллаҳ таолонинг қуйидаги сўзидир: «Эй иймон келтирганлар! Мусога озор берганлар каби бўлманглар, Аллаҳ уни улар айтган (туҳмат)дан поклади ва у Аллаҳ ҳузурида обрўли эди.» (Аҳзоб сураси, 69).» Абу Исо (Термизий) деди: «Бу ҳадис ҳасан саҳиҳдир. Бу Абу Ҳурайрадан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан бир неча йўл билан ривоят қилинган. Бу бобда Анасдан, у Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам)дан (ривоят) ҳам бордир.»