حَدَّثَنَا زُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، وَإِسْحَاقُ بْنُ إِبْرَاهِيمَ، جَمِيعًا عَنْ جَرِيرٍ، قَالَ زُهَيْرٌ حَدَّثَنَا جَرِيرٌ، عَنْ مَنْصُورٍ، عَنْ إِبْرَاهِيمَ، عَنِ الأَسْوَدِ، قَالَ دَخَلَ شَبَابٌ مِنْ قُرَيْشٍ عَلَى عَائِشَةَ وَهِيَ بِمِنًى وَهُمْ يَضْحَكُونَ فَقَالَتْ مَا يُضْحِكُكُمْ قَالُوا فُلاَنٌ خَرَّ عَلَى طُنُبِ فُسْطَاطٍ فَكَادَتْ عُنُقُهُ أَوْ عَيْنُهُ أَنْ تَذْهَبَ . فَقَالَتْ لاَ تَضْحَكُوا فَإِنِّي سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " مَا مِنْ مُسْلِمٍ يُشَاكُ شَوْكَةً فَمَا فَوْقَهَا إِلاَّ كُتِبَتْ لَهُ بِهَا دَرَجَةٌ وَمُحِيَتْ عَنْهُ بِهَا خَطِيئَةٌ " .
Бизга Зуҳайр ибн Ҳарб ва Ишоқ ибн Иброҳим, иккови Жарийрдан ривоят қилди. Зуҳайр: бизга Жарийр ривоят қилди, деди, у Мансурдан, у Иброҳимдан, у Асваддан ривоят қилди. У деди: Қурайшдан бир неча йигит Оишанинг олдига кирдилар — у Минода эди — улар кулишар эди. Оиша: ‹Сизларни нима кулдиряпти?›, деди. Улар: ‹Фалон киши чодир арқонининг устига йиқилиб, бўйнини ёки кўзини йўқотаёзди›, дедилар. Шунда у: ‹Кулмангиз, мен Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васалламнинг шундай деганларини эшитганман›, деди: «Қайсики мусулмонга бир тикон ёки ундан оғирроғи санчилса, албатта унга шу билан бир даража ёзилади ва шу билан ундан бир хато ўчирилади.»