حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ نُمَيْرٍ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، - وَاللَّفْظُ لاِبْنِ نُمَيْرٍ - قَالاَ حَدَّثَنَا سُفْيَانُ بْنُ عُيَيْنَةَ، عَنْ عَمْرِو بْنِ دِينَارٍ، عَنْ أَبِي الطُّفَيْلِ، عَنْ حُذَيْفَةَ بْنِ أَسِيدٍ، يَبْلُغُ بِهِ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَالَ " يَدْخُلُ الْمَلَكُ عَلَى النُّطْفَةِ بَعْدَ مَا تَسْتَقِرُّ فِي الرَّحِمِ بِأَرْبَعِينَ أَوْ خَمْسَةٍ وَأَرْبَعِينَ لَيْلَةً فَيَقُولُ يَا رَبِّ أَشَقِيٌّ أَوْ سَعِيدٌ فَيُكْتَبَانِ فَيَقُولُ أَىْ رَبِّ أَذَكَرٌ أَوْ أُنْثَى فَيُكْتَبَانِ وَيُكْتَبُ عَمَلُهُ وَأَثَرُهُ وَأَجَلُهُ وَرِزْقُهُ ثُمَّ تُطْوَى الصُّحُفُ فَلاَ يُزَادُ فِيهَا وَلاَ يُنْقَصُ " .
Бизга Муҳаммад ибн Абдуллаҳ ибн Нумайр ва Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди — матн Ибн Нумайрники — улар: бизга Суфён ибн Уяйна Амр ибн Динордан, у Абут-Туфайлдан, у Ҳузайфа ибн Асиддан ривоят қилди, дедилар, у буни Набий соллаллаҳу алайҳи васалламга етказади. У деди: «Нутфа бачадонда қарор топганидан кейин қирқ ёки қирқ беш кеча ўтиб, малоика унинг олдига киради ва: ‹Ё Рабб, бадбахтми ёки бахтли?› дейди, шунда иккови ёзилади. Сўнг: ‹Ё Рабб, эркакми ёки аёл?› дейди, шунда иккови ёзилади. Унинг амали, изи, ажали ва ризқи ҳам ёзилади. Сўнг саҳифалар ўралиб, унга зиёда ҳам қилинмайди, камайтирилмайди ҳам.»