حَدَّثَنَا يَحْيَى بْنُ يَحْيَى، قَالَ قَرَأْتُ عَلَى مَالِكٍ عَنِ ابْنِ شِهَابٍ، عَنْ عُرْوَةَ، عَنْ عَمْرَةَ، عَنْ عَائِشَةَ، قَالَتْ كَانَ النَّبِيُّ صلى الله عليه وسلم إِذَا اعْتَكَفَ يُدْنِي إِلَىَّ رَأْسَهُ فَأُرَجِّلُهُ وَكَانَ لاَ يَدْخُلُ الْبَيْتَ إِلاَّ لِحَاجَةِ الإِنْسَانِ .
Оиша айтди: Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иътикофда бўлганида, бошини менга яқинлаштирар, мен уни (сочини) тарар эдим; ва у уйга фақат инсоний ҳожат (қаза-ҳожат) учун кирар эди.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам эътикофда бўлганида бошини менга яқинлаштирар эди, мен уни тарардим. У фақат инсоний ҳожат учунгина уйга кирарди.
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам — у масжидда (эътикофда) бўлган ҳолда — бошини менга киритар, мен уни тарар эдим, у (зот) — муътакиф бўлган пайтида — уйга фақат ҳожат учун(гина) кирар эди.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) иътикоф қилганларида бошларини менга яқинлаштирардилар, мен эса (сочларини) тарардим. У киши инсоний эҳтиёждан бошқа нарса учун (иътикоф жойидан) уйга кирмас эдилар.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам — у масжидда эътикофда (мужовир) бўлган ҳолда — бошини менга мойил қилар (эгар), мен — ҳайзли ҳолда — уни тарар эдим.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) эътикофда бўлганларида бошларини менга яқинлаштирардилар, мен эса ҳайзли ҳолимда уни ювардим.
Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) — мен ўз ҳужрамда (бўлган ҳолда) — бошини менга яқинлаштирар, мен унинг бошини — мен ҳайзли (бўлган) ҳолда — тарар эдим.