حَدَّثَنَا مُحَمَّدُ بْنُ الصَّبَّاحِ، وَزُهَيْرُ بْنُ حَرْبٍ، قَالاَ حَدَّثَنَا عُمَرُ بْنُ يُونُسَ، حَدَّثَنَا عِكْرِمَةُ بْنُ عَمَّارٍ، حَدَّثَنَا إِسْحَاقُ بْنُ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ أَبِي طَلْحَةَ، حَدَّثَنَا أَنَسُ بْنُ مَالِكٍ، - وَهُوَ عَمُّهُ - قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم " لَلَّهُ أَشَدُّ فَرَحًا بِتَوْبَةِ عَبْدِهِ حِينَ يَتُوبُ إِلَيْهِ مِنْ أَحَدِكُمْ كَانَ عَلَى رَاحِلَتِهِ بِأَرْضِ فَلاَةٍ فَانْفَلَتَتْ مِنْهُ وَعَلَيْهَا طَعَامُهُ وَشَرَابُهُ فَأَيِسَ مِنْهَا فَأَتَى شَجَرَةً فَاضْطَجَعَ فِي ظِلِّهَا قَدْ أَيِسَ مِنْ رَاحِلَتِهِ فَبَيْنَا هُوَ كَذَلِكَ إِذَا هُوَ بِهَا قَائِمَةً عِنْدَهُ فَأَخَذَ بِخِطَامِهَا ثُمَّ قَالَ مِنْ شِدَّةِ الْفَرَحِ اللَّهُمَّ أَنْتَ عَبْدِي وَأَنَا رَبُّكَ . أَخْطَأَ مِنْ شِدَّةِ الْفَرَحِ " .
Бизга Муҳаммад ибн Саббоҳ ва Зуҳайр ибн Ҳарб ривоят қилди. Улар: бизга Умар ибн Юнус ривоят қилди, дедилар. Бизга Икрима ибн Аммор ривоят қилди, бизга Исъҳоқ ибн Абдуллаҳ ибн Абу Талҳа ривоят қилди, бизга Анас ибн Молик — у унинг амакиси эди — ривоят қилди. У деди: Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Албатта, Аллаҳ бандасининг Ўзига тавба қилган пайтидаги тавбасидан, сизлардан бировнинг чўлда уловида бўлиб, таоми ва ичимлиги ортилган улови ундан қочиб кетиб, ундан умидини узиб, бир дарахт тагига келиб, уловидан умидини узган ҳолда соясида чўзилиб ётиб, шу ҳолатда турганида, тўсатдан улови ёнида турганини кўриб, жиловидан ушлаб, сўнг хурсандлик кучидан: ‹Эй Аллаҳ, Сен менинг бандамсан, мен эса Сенинг Роббингман› — деб, хурсандлик кучидан адашиб айтган кишидан ҳам кучлироқ хурсанд бўлади», дедилар.