حَدَّثَنَا أَبُو بَكْرِ بْنُ أَبِي شَيْبَةَ، وَأَبُو كُرَيْبٍ قَالاَ حَدَّثَنَا وَكِيعٌ، عَنْ سُفْيَانَ، عَنْ سَلَمَةَ بْنِ كُهَيْلٍ، عَنْ كُرَيْبٍ، عَنِ ابْنِ عَبَّاسٍ، أَنَّ النَّبِيَّ صلى الله عليه وسلم قَامَ مِنَ اللَّيْلِ فَقَضَى حَاجَتَهُ ثُمَّ غَسَلَ وَجْهَهُ وَيَدَيْهِ ثُمَّ نَامَ .
Ибн Аббос (ривоят қилди): Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси (уйқудан) турди ва ҳожатини чиқарди, кейин юзини ва қўлларини ювди, кейин ухлади.
Мавзуси яқин ҳадислар — бошқа тўпламлардан ҳам
Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам кечаси туриб ҳожатини бажардилар, сўнг юзларини ва қўлларини ювиб, кейин ухладилар. Абу Довуд деди: Яъни бавл қилдилар.
ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси ўн бир ракаат ўқир, улардан биттаси билан витр қилар, сўнг ўнг ёнбошларига ётар эдилар.
Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечаси турганларида, оғизларини сивок билан ишқалаб (тозалаб) туширардилар.
ки), Набий (соллаллаҳу алайҳи васаллам) тунда ўн бир ракаат намоз ўқир, улардан биттасини витр қилар, сўнг ўнг биқинига ётар эди.
)ки: Расулуллаҳ (соллаллаҳу алайҳи васаллам) кечадаги намозини ўқир, у (Оиша) эса унинг рўпарасида (олдида) кўндаланг (ётган) бўлар эди; витр (вақти) қолганида, уни уйғотар, у (Оиша) витр ўқир эди.
Набий соллаллаҳу алайҳи васаллам (охирги) ўн (кун) кирса, изорини боғлар (жиддят билан ибодатга киришр), кечасини тирилтирар (ибодатда ўтказар) ва аҳли (оиласи)ни уйғотар эди.