حَدَّثَنِي مُحَمَّدُ بْنُ مَرْزُوقِ ابْنِ بِنْتِ مَهْدِيِّ بْنِ مَيْمُونٍ، حَدَّثَنَا رَوْحٌ، حَدَّثَنَا مَالِكٌ، عَنْ أَبِي الزِّنَادِ، عَنِ الأَعْرَجِ، عَنْ أَبِي هُرَيْرَةَ، أَنَّ رَسُولَ اللَّهِ صلى الله عليه وسلم قَالَ " قَالَ رَجُلٌ لَمْ يَعْمَلْ حَسَنَةً قَطُّ لأَهْلِهِ إِذَا مَاتَ فَحَرِّقُوهُ ثُمَّ اذْرُوا نِصْفَهُ فِي الْبَرِّ وَنِصْفَهُ فِي الْبَحْرِ فَوَاللَّهِ لَئِنْ قَدَرَ اللَّهُ عَلَيْهِ لَيُعَذِّبَنَّهُ عَذَابًا لاَ يُعَذِّبُهُ أَحَدًا مِنَ الْعَالَمِينَ فَلَمَّا مَاتَ الرَّجُلُ فَعَلُوا مَا أَمَرَهُمْ فَأَمَرَ اللَّهُ الْبَرَّ فَجَمَعَ مَا فِيهِ وَأَمَرَ الْبَحْرَ فَجَمَعَ مَا فِيهِ ثُمَّ قَالَ لِمَ فَعَلْتَ هَذَا قَالَ مِنْ خَشْيَتِكَ يَا رَبِّ وَأَنْتَ أَعْلَمُ . فَغَفَرَ اللَّهُ لَهُ " .
Менга Муҳаммад ибн Марзуқ ибн бинти Маҳдий ибн Маймун ривоят қилди, бизга Равҳ ривоят қилди, бизга Молик Абуз-Зиноддан, у Аъраждан, у Абу Ҳурайрадан ривоят қилди. Расулуллаҳ соллаллаҳу алайҳи васаллам: «Бир киши — ҳеч қачон бирорта яхшилик қилмаган — аҳлига: ‹Мен ўлсам, мени ёқиб юборинглар, сўнг ярмимни қуруқликка, ярмимни денгизга сочинглар. Аллаҳга қасамки, агар Аллаҳ менга қодир бўлса, У мени оламлардан ҳеч кимни азобламаган азоб билан азоблайди›, деди. У киши ўлганда, улар ўзларига буюрган ишни қилдилар. Сўнг Аллаҳ қуруқликка буюрди, у ўзидагини тўплади; денгизга буюрди, у ўзидагини тўплади. Сўнг: ‹Нега буни қилдинг?› деди. У: ‹Сенинг қўрқувингдан, эй Роббим, Сен яхши билгувчисан›, деди. Бас, Аллаҳ уни мағфират қилди», дедилар.